261 



Ma c ali, die als schrijver van den Hamzahroman meer volledig Ahmad ibn 

 Moeham mad Aböe'l-Ma c alï al-Köefï genoemd wordt; deze verhaler wordt ook 

 in de Maleische versie als de schrijver vermeld. 



Van Sajf staat vermeld dat hij in 600 eerst naar Constantinopel en 

 daarna naar Madain vluchtte om hulp te vragen tegen de Abyssiniërs; in 

 Madain is hij gestorven en na zijnen dood zond de Perzische koning eene kleine 

 legermacht uit die Abyssiniërs versloeg en dwong het land te verlaten. Zie: 

 Sprenger, Das Leben und die Lehre des Moh. III, bl. 448. 



De spelling van dit handschrift is zeer gebrekkig en onregelmatig. 



Het Maleische verhaal is in Singapoera uitgegeven; de korte inhoud 

 van den roman is als volgt: 



In Jaman heerschte ^d-jd): $uï (Toebba c Dzöe'l-Jazan) ; zijn wezier was 

 Jathrib die in den te verwachten profeet Moehammad geloofde. Optrekkende 

 tegen Toebha c Ba'al bezoekt hij Mekka en wil de ka c bah afbreken om haar 

 veel mooier weer op te bouwen, maar eene lichamelijke bezoeking verhindert 

 hem daarin ; op bevel van eene stem verwisselt hij slechts het dekkleed voor 

 kostbaardere tot drie malen toe. Verder trekkend sticht Jathrib eene stad, die 

 hij naar zich zelven noemt, voorziende dat de profeet die plaats eens zal noodig 

 hebben. De stad van Toebba c Ba c al wordt ingenomen. Dzöe'l-Jazan sticht de 

 stad Madinat al-ahmar, en brengt zijne onderdanen derwaarts over; een voor- 

 genomen oorlog tegen Abessynië laat hij varen omdat zijn wezier in de sterren 

 ziet dat een ander dan hij den vloek van Nöeh zal ten uitvoer leggen en de 

 Semieten over de Ohamieten zal doen heersenen. De vorst van Abessynië nu, 

 Sajf ar-Ra c d, zetelende in Ad-Daur wil Dzóe'l-Jazan beoorlogen, doch op raad 

 van zijn wezier gelast hij de slavin Kamarijjah den arabischen vorst te vergiftigen. 

 Een andere wezier. moslim in liet geheim, en Arabier van geboorte, Ar-Raïf 

 aboê Rifah (zijne dochters Rifah en JIG.J komen later ter sprake) waarschuwt 

 heimelijk den vreemden vorst tegen de slavin, tegen wie ook Jathrib zijn heer 

 wantrouwen had ingeboezemd. Kamarijjah door Dzóe'l-Jazan bedreigd bekent 

 alles, wint zijne liefde en wordt boven alle bij wij ven gesteld. Spoedig daarop 

 stierf hij en wees Kamarijjah als opvolgster aan (bl. 26). 



Het zoontje waarvan zij weldra beviel laat zij te vondeling leggen ; eene 

 rei' zoogt het, een jager vindt het en geeft het den vorst sJid) tJ_£Lc, die juist 

 een dochtertje, Sjamah, gekregen had. De vondeling wordt Wahsj al-Fallah 

 genoemd; hij leert alle krijgskunsten, en gaat later zwerven. De wezier had 

 aangeraden den knaap te dooden daar hij voorzag dat deze jonge man den vloek 

 van Nöeh zou voltrekken; daarna bewerkt hij dat een djinn Sjamah opeischt 

 op straffe van verwoesting der stad. De dochter wordt werkelijk naar buiten 



