339 



Geheel dezelfde tekst; aan het slot een paar regels prosa over de on- 

 wetendheid van den schrijver 



Zie overigens: H. C. Klinkert in Bijdr. Kon Inst. 4, IV, bl. 512 — 522. 



CDLII. 

 SJA^IR TJINTA BIRAHI. 



Collectie v. d. W. 207, 20 V 9 X 16 cM., 38 bl. 19 j. 

 Begin : 



^JSy t CSl^. ü^^ ^4; J UjJjk* ^j) i\j ju iS'lJ 

 Slot: 



!_?/ƒ (jr^jui ^jjjJ) y^ULis-j s^i^ H ^Sjü M>>^i j-^ J 



daarna volgen nog elf regels, in den op een na den laatste waarvan het gedicht 

 Sja'ir Farahid genoemd wordt. 



Inhoud : 



Soeltan Indra van Bëranta In dra heeft vele vrouwen; Sitti Lila Mëngindra. 

 eeue dochter van den bëndahara, wordt door hem het meest bemind. In een 

 ander land is Mëngindra Sah Përi, die van een papegaai veel goeds van Lila 

 Mëngindra hoorde, zoodat hij besloot haar te gaan zien; hij droomde voort- 

 durend van haar; als hij haar ziet wordt zijne liefde onstuimig. Hij neemt zijn 

 intrek bij Nenek Këbajan noemt zich Moeda Farahid, en wordt kawau van 

 den vorst, wiens toegenegenheid hij wint door zijne teekenkunde, maar toen 

 bij en de vorstin liefde gingen koesteren, beval de vorst hem een woesten tijger 

 te vangen, aan welk bevel hij voldoet, en later: een berg te doorboren ; de vorst 

 moet zijne belofte hem zijne vrouw af te staan gestand doen. doch gelasteene 

 oude vrouw hem te vergiftigen. Zij stoort Farahid terwijl hij de schoonheid 

 zijner geliefde bezingt, vertelt hem dat de schoone dood is, waarop hij dood 

 neervalt. De vorstin, dat hoorende, sterft; de heele stad treurt, de bëndahara 

 laat de oude vrouw dooden, de vorst sterft van verdriet. 



