497 



In het Indisch Archief, Tijdschrift voor de Indien, 2° jaargang, deel 

 III, bl. 33 — 68, heeft E. Netscher deze „verzameling van overleveringen van 

 het rijk van Manangkabou" vertaald en toegelicht. 



Het HS opent met 24 medaillons, op twee bl., bevattende namen van 

 vorsten van Atjèh, Indrapoera, Pegoe, Palembang, Bintar, Djambi, Rökan, 

 Singapoera, Indragiri. Siak, Maudaheling, Tamboesi, enz. 



Na de uitvoerige doxologie begint het geschrift met de schepping van 



Adam en Hawa, hunne ontmoeting en tocht naar Safa (waarbij Söerahll: 153 



aangehaald wordt) en de afdaling uit den hemel van hun huis. Daarna wordt 



het aantal hunner nazaten genoemd (201, bij Netscher, bl. 38: 99, elders 39 of 



49), de geschiedenis van Sjïfch verhaald (veel korter dan bij Netscher waar de 



naam zelf niet voorkomt), en dan die van Iskandar Dzöe'l-karnajn (wederon 



veel korter dan bij Netscher, daar over zijn ontstaan niets medegedeld wordt '). 



en daarna de nederdaling uit den hooge van de voor hem bestemde widadari 



Jlc r u beschreven. Waar op bl. 41 o. c. verhaald wordt dat de hemelnymphen 



het weefsel Saugsat Kala, een klein mes en een sigoe landak hadden, worden 



hier aan de genoemde widadari toegekend: het weefsel sangsit, een kroon, een 



bijzonder zwaard, een zit matje e. a. Na onderricht nopens recht en rechtspraak 



van Djabrail ontvangen te hebben daalde hij met zijne vrouw op het matje 



naar de aarde af, en belandde op den top van den berg Kaf; eene aardbeving 



woedde, een vaandel wit als het schuim der zee ontplooide zich, en Adam en 



llawa verlangden onstuimig naar hunnen opgevaren zoon Sjïth, waarop Allah 



hun de oogen opende en hen met alle nazaten naar den berg Kaf liet gaan ; 



daar bemerkten zij dat Sjïth Iskandar geworden was. Deze ging van daar naar 



een land tusschen hemel en aarde (antaro boemi dan langP antara boeki^ Si- 



goentang goentang Mangiran namanjo ijolah ditanah Roem), en trok vandaar 



verder met een door Djabrail aangebracht vaartuig. De engel had ook een 



vogel medegebracht en deze kreeg last een ander land te zoeken ; de vogel 



was aangeland in Langkapoeri, tusschen Palembang en Djambi, en bracht aarde 



er van bij Iskandar. In een oogenblik was deze naar het nieuwe land overge- 



varen, de Biopari en Tjati Bilang Pande waren hem behulpzaam ; daar werd 



hij als vorst gehuldigd. Daarna doolde hij rond in alle hemelstreken (aangehaald 



wordt eene overlevering omtrent een gesprek van Moehammad met de joden 



over Iskandar), en sloot, gelijk in de overleveringen verhaald is, Gog en Magog 



in eene vesting, waar zij tot den dag der opstanding moesten blijven. Na eene 



ontmoeting met lieden van 120 ellen lengte kreeg bij drie zonen, die hij op 



Allah's aanwijzing Alif, Dipang en Diradja noemde (Netscher, bl. 41 : Alif, di 



1). Er staat alleen dat Sjïth na zijne hemelvaart den titel Iskandar Dzöel-Karnajn kreeg. 

 Verhandelingen. 32 



