BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 57 



Het Bim. dan bezit heden slechts de prefixen ka en ma, terwijl het 

 prefix sa, in ééne beteekenis, gedeeltelijk ook nog levende kracht bezit. 



Behalve deze prefixen bezit het Bim. nog enkele woordjes, welke oorspronkelijk 



eene zelfstandige beteekenis hadden en dienden tot omschrijving van hetgeen 



door de verloren gegane prefixen of affixen werd uitgedrukt, maar langzamerhand 



hunne zelfstandige beteekenis verloren hebben, en dus nu slechts als 



hulpwoorden te beschouwen zijn. Zoodanig zijn: raa of ra, waü en ndai 



(ook ndei, nde, ndi of nee). Van deze woorden is raa op het punt van in 



een prefix over te gaan; in mindere mate is dit ook met waü het geval, 



terwijl ndai, enz. steeds een afzonderlijk woord blijft. Dewijl deze woorden 



dezelfde functie vervullen als de prefixen en affixen, zullen zij tegelijk met 



deze behandeld worden. Ook kent het Bim. eene samenstelling van een 



verbalen stam met de praeposilies kai en labo; welke soms zoo nauw is, dal 



kai en labo, geheel als affixen te beschouwen zijn, evenals bijv. in het Mal. 



kan, in: melarikan; in andere gevallen evenwel zeer los en scheidbaar is. 



Eenigszins anders is de samenstelling van een verbalen stam met weya, 



aangezien dit als afzonderlijk woord in de taal niet voorkomt, en dus eene 



scheiding, als bij bovengenoemde praeposilies, niet mogelijk is; doch is de 



verbinding niet zoo eng, dat weya geheel als een affix kan beschouwd worden. 



Aanm. Men zou hier nog bij kunnen rekenen: angi, waarmede het Bim. réciproque werkwoorden 

 vormt, doch, hoewel liet een dood woord is, wordt het nooit met het werkwoord tol één 

 woord verbonden, er kan dus gevoegelijk later bij de behandeling der verba over gesproken worden. 



§ 55. De woordsoorten zullen later afzonderlijk besproken worden; hier is alleen 



dit op te merken: dat, met uitzondering der voornaamwoorden en enkele 



bijwoorden, voegwoorden en voorzetsels, elk slamwoord als een substantief 



te beschouwen is. Een verbale stam, als bijv. lao, (gaan), kan, wel is waar, 



in bepaalde omstandigheden wel eens dienst doen voor een finiet werkwoord, 



maar het is dan uit den tegenwoordigen toestand der taal nog te bewijzen, 



dat in dit geval lao, ter verkorting of uit gemakzucht, in plaats van een 



anderen vorm, gebezigd wordt ; meestal evenwel kan een stamwoord, zonder 



meer, niet anders dan als substan lief opgevat worden. Dergelijke verbale 



stammen, zijn hier en in het woordenboek steeds met den infinitief vertaald, 



waartegen in het Bim. nog minder bezwaar bestaat dan in andere talen, 



dewijl hier deze vorm ook werkelijk gebezigd wordt om onzen infinitief 



uit te drukken, vgl. § 248 vlg. Bijvoegelijke naamwoorden bezit het Bim. 



wal den vorm betreft, niet; hunne plaats wordt ingenomen door een bepaald 



soort van intransitieve werkwoorden. Zulk een stamwoord, bijv. nae (groot), 



is dus in de eerste plaats even goed een verbaal subst. als lao; dewijl echter 



nae ook voorkomt als verkorting van manae, welke vorm geheel de functie 



vervult van ons bijv. naamw. als attribuut gebezigd, zijn dergelijke woorden 



gemakshalve door een adjectief vertaald, gelijk dit boven met nae is geschied. 



