BtMANEESCHÈ SPRAAKKUNST. 6l 



Bim. kent deze wijze, om een werkwoord te vormen, niet meer (vgl. § 154), het zou dus niet 

 onmogelijk zijn, dat men hier met eene nieuwere formatie heeft te doen, ontstaan, toen de 

 oudere werkwoordsvorm in onbruik geraakte. Men treft nog een aantal woorden aan, die nu 

 als stamwoorden te beschouwen zijn, welke met ka aanvangen en het een of ander geluid 

 maken, beteekenen. Hiertoe behooren bijv. karege en karugu, welke beide rammelen, bijv. als 

 een keten, beteekenen. Deze bevatten stellig het bovengenoemd prefix, want al is nu ook, ten 

 minste voor zooverre mij bekend is, geen rege of rngu meer als klanknabootsing in gebruik, 

 blijkt toch voldoende, uit het ongeveer in dezelfde beteekenis als verbum gebezigde rege-rugu, 

 dat zulk een woord eenmaal bestaan heeft. Eenigszins anders is het gesteld met een woord 

 als kagèro, snorken, vgl. Mal. gëroh, al neemt men aan, dat het grondwoord als eene klank- 

 nabootsing is te beschouwen, is het in alle gevallen zeer onzeker of het als zoodanig gevoeld 

 werd, toen de vorm met ka in zwang kwam, ten minste in de verwante talen is daarvoor 

 geen bewijs te vinden. Men moet dus aannemen, dat kagöro afgeleid is van den nominalen 

 vorm, maar ook dan kan het prefix dezelfde beteekenis hebben, men denke bijv. aan ons 

 gedruisch maken. Evenwel zou ka in dit woord nog op een andere wijze verklaard kunnen 

 worden, vgl. § 150. Op deze wijze kan het Bim. evenwel nu geen afleidingen meer vormen. 

 Het eenige voorbeeld van een op deze wijze gevormd woord in eene verwante taal, dat mij 

 bekend is, is het Fidjische vadungu, ruischen, loeien van de zee, van dungu, ruischen, loeien. ('). 



§ 37. Soms heeft ka de beteekenis van: hebben tot. Een duidelijk voorbeeld hiervan 



vindt men in het van 't Arab. ei fat, eigenschap (spec. van God) afgeleide 



kacifat, bijv. Allah ta'dla makacifat cifat hou, God, die tot cifat heeft, de cifat 



der schepping, (97.3). 



Voorts treft men aan kantau, geheel in dezelfde beteekenis als nlau, wanneer 

 dit als verbum gebezigd wordt, nam : bezitten, hebben, bijv. Allah ta'dla 

 makantau cifat duwa mpuru, God, die de twintig eigenschappen bezit, (96.1 v. o.) 

 mböto-ra doü makantau-na ade mabawa, velen zijn de lieden, die een ijverzuchtig 

 gemoed hebben, vele lieden hebben een ijverzuchtig gemoed, (104.29). Men 

 zou in beide voorbeelden even goed het meer gewone ntau kunnen bezigen. 

 Kantau zal hier wel verklaard moeten worden als afgeleid van het subst. 

 ntau, bezilting, eigendom, en dus eigenlijk beteekenen: tot bezitting hebben, 

 het schijnt alleen attributief gebezigd te worden met het prefix ma. Daarnevens 

 bestaat nog een ander kantau, afgeleid van het verbum ntau en dus met de 

 beteekenis van : doen bezitten, doen hebben, bijv. indo kapo raa-imbi-mu ede, 

 kantau-pu pdhu, wat gij gelooft, doe het een voorkomen hebben, (doe het 

 zichtbaar worden, 105.19). Zoo is wellicht ook te verklaren de ka in 

 kaneè, wat naast nee, willen, in dezelfde beteekenis voorkomt, doch alleen in 

 de uitdrukking ra-kaneè (of ra-kaneè kai) ba Allah, het door God gewilde, 

 sa-mena-mena-na raa-rawi-mu ro ruu-mu ra-kaneè waü mena-ku ba ruma Allah 

 ta'dla, al wat gij verricht hebt en geheel uw lot was reeds te voren door 

 God gewild, (van een mensch sprekende wordt in een dergelijken zin eenvoudig 

 ra-neè gebezigd), vgl. hierbij kaila = %la, niet willen en het Bug. poweló = 

 maeló. Het zou evenwel ook mogelijk kunnen zijn, dat men hier met een 

 ander ka, als in het Mal. kahendak, te doen had. 



Met meer zekerheid kan men de waarde van ka, als gelijk aan die in 



(') Vgl. Kern., De Fidjilaal enz. pag. 57. 



