72 B1MANEESCHE SPRAAKKUNST, 



amu fanda dipt fa-weha-ku sumpu-na mangoda, van de wortels der 



pandan tikar neemt gij de jonge uiteinden (4.14); kuntji waü~na matjiya, het 

 bij de (ijzeren kooi) behoorende stevige slot, (46.21); tiki-na matenggo, zijn 

 sterke stok (16.14). Ook een bepalend substantief in genilivo staat meestal 

 voor het deelwoord : doü kakai Radja Puspa-Indra mawaa sura, een gezant van 

 vorst P. I., die een brief medebrengt, (76.20); djdra kali malaho weki, het 

 schoone paard van den kali (55.10); alleen in geval de beteekenis van het 

 deelwoord zoodanig is, dat bet ook met het bepalende subsi, in betrekking 

 zou kunnen gebracht worden, wordt dit laatste achteraan geplaatst, bijv. 

 wati-du wara rawi-na makalai kali ede, er was 'geen andere bezigheid van den 

 kali (z. v. a. de kali deed niets anders, 55.8) dewijl rawi-na kali makalai 

 zou beteekenen: de bezigheid (het werk) van een anderen kali. 



De aanwijzende voornaamwoorden worden na het deelwoord geplaatst: doü 

 masupu ede, die of de zieke [man] (5.18); ampo (a-kal jampo mena-ku pahu 

 mawdra ede, vervolgens vermengt gij al de aanwezige soorten (4.19). Een 

 deelwoord, dat de plaats van ons adjectief vervult, komt overigens, behoudens 

 de bovengenoemde uitzonderingen, dadelijk na het daardoor bepaalde substantief 

 (of pronomen) te staan. 



Bepalen twee deelwoorden hetzelfde substantief, dan gaat dat, wat met ons 

 adjectief overeenkomt, vooraf: doü makalai maraho inga labo ndai-ku, een ander 

 mensch, die mij hulp vraagt (50.26); kani-kani ana sangadji manae-nae 

 manika, de kleeding van zeer hooge vorslenkinderen, welke huwen (68.10). 

 Daarentegen staat het actieve deelwoord, waar wij het door een betrekkelijk 

 voornw. met een volgend finiet werkwoord plegen weer te geven, na elke 

 andere bepaling, uitgezonderd de aanwijzende voornw.: wara ntjai del woha 

 sera manljangga upa, er is een weg in het woud, welke zich in vier takken 

 splitst (97.5) ; vgl. ana duwa-n mamidi dri lawa, hare beide kinderen, die buiten de 

 deur wachtten, onder § 45, en zie ook de andere voorbeelden van deze §. 

 Wanneer het actieve deelwoord voor nevenzin dient, heeft het steeds betrekking 

 op het subject van het hoofdwerkwoord, dit laatste kan zoowel den vorm 

 van een finiet werkwoord hebben, als in substantiefconstructie staan. Alleen 

 indien woorden als : ade (hart), löko (buik), als subject optreden in overdrachte- 

 lij ken zin, slaat het deelwoord niet op het grammatisch, maar op het logisch 

 subject: na-dihi ade-ku maringa, mijn hart was verheugd (ik verheugde mij) 

 hoorende (toen ik hoorde, 20.50); na-lelo loko-ku mantanda, mijn buik gaat stuk 

 (ik word zeer bedroefd), ziende (als ik zie, 51.1). Het deelwoord wordt 

 in deze beteekenis steeds na het hoofdwerkwoord, na het object en na alle 

 andere bepalingen geplaatst. Het bovenstaande blijkt genoegzaam uit de in 

 § 44 gegeven voorbeelden, 



Voorts zij opgemerkt, dat, indien het subject van een zin geheel vóóraan 

 staat, het actieve deelwoord, ook in laatstgenoemde beteekenis, steeds tot 

 bepaling van dit substantief kan gemaakt worden; ba anakoda maèda rawi 



