BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 125 



substantieven met raa of waü bij de gelijkluidende verleden deelwoorden 

 behooren, behoort de passieve vorm met ndai, in deze beteekenis als praedicaat 

 optredende, bij het in § 62 behandelde passieve deelwoord van het durativum. 

 Ook waar de gerundieve beteekenis behouden blijft, valt de nadruk op 

 het oorspronkelijk object. 



§ 100. Ook hier kan ndai wederom verzwegen worden. Waar de gerundieve beteekenis 

 op den voorgrond staat, bezigt men meestal het aanhechtsel ku, vgl. § 270 

 achter het verbale subst., bijv. ndadi rafa-ku ede ao-kuba nggómi kai rera-mu, 

 vervolgens is de door mij gekauwde sirihpruim door u met de tong in 

 ontvangst te nemen (vervolgens moet gij met uwe tong mijne sirihpruim 

 aannemen, 41.26); wati wdra kóne sa-balae tjoi waa-n, malai-na-sa sake mpa: 

 tjoü-tjoü-du makaporo landa-ku, er is zelfs geen duit bruidschat (te betalen) 

 maar alleen eene afspraak (te maken); ieder, die (of hij, die) toornig wordt, 

 moet verkocht worden (27.5). Dit ku is evenwel niet noodzakelijk, men 

 vindt ook: tjoü makaporo landa (28.15). Het spreekt vanzelf dat, daar wij hier 

 slechts met een verzwijgen van ndai te doen hebben, dit aanhet. ' ku 

 ook gebezigd kan worden indien ndai uitgedrukt wordt; toevallig ontbreekt 

 evenwel daarvan een voorbeeld, zie echter de volgende § en § 108. Is 

 de beteekenis van het praedicaat enkel passief, zoo wordt geen aanhechtsel 

 gebezigd : ndadi kèlona djara ede nenli kaljtya ba nahu, daarom is het 

 de staart van het paard, die stevig door mij vastgehouden wordt, (de 

 staart van het paard houd ik daarom stevig vast, 54.34); eli mèhe 

 rahi lamada ringa-ku ede, het is het geluid van het hoesten van mijn 

 man, dat daar door mij gehoord wordt (het is het geluid van het hoesten 

 van mijn man, dat ik daar hoor, (48 34); upa mpuru upa tuta doü matuwa 

 ngupa-na, vier en veertig hoofden van oude lieden worden door hem gezocht 

 (25.37). Wanneer de zin ontkennend is, maakt men, zoo de gerundieve 

 beteekenis niet op den voorgrond staat, geen gebruik van de constructie met 

 ndai, althans niet in de meer gewone taal, vgl. § 95. Om eene ontkenning 

 uit te drukken, gebruikt men wati, wat steeds het werkwoord na zich in 

 substantiefvoim vereischt, daarop volgt dan in gewone gevallen het object, 

 wil men nu dit olject met nadruk doen uit komen, dan plaatst men het 

 eenvoudig vóór wati, zonder verdere verandering, vgl. § 258. Wil men 

 daarentegen de gerundieve beteekenis doen uilkomen, zoo wordt ndai na wati 

 geb"zigd (vgl. § 95) : wali-du nee kade nggómi, gij zijt niet meer om te 

 dooden, gij hehoeit niet meer gedood te worden, (19.36, vgl. ibidem reg. 33), 

 wati ndei tjii weya oi ntjidi-na, het rijstwater ervan is niet af te gieten 

 (het rijstwater moet er niet van afjzegoten worden, 3.33). Het onderwerp 

 staat hier, dewijl het geen nadruk heeft, evenals altijd, na het praedicaat, 

 vgl. § 258. 



§ 101. Ndai met volgend verbaal subst. kan ook een afzonderlijken zin vormen, doordien 

 het onderwerp verzwegen wordt. Natuurlijk is de beteekenis steeds eene 



