192 BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



elk kwalificatief werkwoord of samenstelling, welke als zoodanig dienst doet 

 (als pilt tuta), op deze wijze gebezigd worden. Het gebruik van wdra is 

 in bovenaangehaalden zin noodzakelijk, ook dan, wanneer zij attributief 

 gebezigd worden, bijv. doü wdra (voor na-wdra, vgl. § 161) sambari-mbari-m, 

 iemand, die een weinig dronken is; terwijl daarentegen woorden als: safaï, 

 eenvoudig op de gewone wijze het prefix ma voor zich krijgen. Het heeft 

 er allen schijn van, alsof bovengenoemde constructie ontstaan is door 

 verwarring van het prefix sa, met sa in de beteekenis van één. Zeer gewoon 

 toch is bij gebruik van dit tweede sa eene constructie als : kuru besi wdra 

 sa-ndupa ndru-na (een ijzeren kooi van één vaam lengte, 46.25). Vervolgens 

 zou sa met verminderende kracht, naar mij medegedeeld is (voorbeelden 

 komen in de teksten niet voor) ook nog bij imperatieven gebruikt kunnen 

 worden, als : sakadèse-dèse-pu (kadèse van dèse, hoog), maak het een weinig 

 hoog ; sakambèko-mbèko-pu [kambèko van mbèko, krom), maak het een weinig 

 krom ; sakanae-nae-pu, maak het een weinig groot; sarötjo-rötjo-pu niu ede, 

 doe het omhulsel wat af van die kokosnoot. Uit alles blijkt, dat het gevoel 

 voor de kracht van sa in woorden als: safaï bewaard is gebleven, maar dat 

 de eigenlijke aard ervan niet meer begrepen wordt. 



Ook bij de met sa afgeleide woorden treft men dikwijls een met den 

 medeklinker, waarmede de volgende lettergreep begint, correspondeerenden 

 neusklank aan. Een woord als het bovenaangehaalde sampinga-mpinga 

 bestaat duidelijk uit: sa-mpinga (verdubbeld). Vergelijkt men dit woord nu 

 met: safaï en safaö, alsook met: mpinga, paï (Kölo. mpaï) en mpaö, dan blijkt, 

 dat safaï, enz. afgeleid zijn van den grondvorm zonder neusklank; woorden 

 als: sampinga-mpinga daarentegen van den vorm met den neusklank Dewijl 

 nu die neusklank voor dergelijke woorden oorspronkelijk beteekenis moet 

 gehad hebben, vgl. § 154, kan met zekerheid gezegd worden dat eene 

 afleiding als : sampinga-mpinga uit een later tijdperk der taal is (daarop wijst 

 mogelijk ook de verdubbeling), toen de waarde van den neusklank niet meer 

 gevoeld werd, het is dus eene afleiding van eene afleiding. Het zou de vraag 

 kunnen zijn, of niet bij vele woorden, welke na ka, ta of sa in andere 

 beteekenis een neusklank bevatten, hetzelfde geval zich voordoet. Zeker is 

 het, dat bij sommige woorden, welke zoowel met den neusklank alleen als 

 met een der genoemde prefixen voorkomen, de beteekenis van den vorm met 

 den neusklank alleen niet, of althans zeer weinig verschilt, van die met een 

 der prefixen (bijv. nggori en sanggori, vgl. § 1S4). Ook schijnen vormen 

 als tambdri, sambura, waarin de w tot b geworden is, eerder van * mbdri, 

 (vgl. mbari-rihu), en * mbura afgeleid, dan ontstaan uit * lawdri, * sawura. 

 De mogelijkheid bestaat echter ook, dat de w na ta, enz. tot b werd als in het 

 Bug. Evenwel is het volstrekt niet noodzakelijk den neusklank na de prefixen 

 bij alle woorden op deze wijze te verklaren. Waar het gevoel voor het 

 prefix als zoodanig is verloren geraakt, wordt het met het volgende tot één 



