206 BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



geplaatst wordt, bijv. na-kasi pöda-póda ade ndai-lcu maèda ndai-mu, mijn 

 hart heeft (d. i. ik heb) zeer veel medelijden als ik u zie (SI. 7 — 8); na-dahu 

 ade-ta lao di doü ake, ons hart is (wij zijn) bevreesd naar die menschen te 

 gaan (51.22. v. o.); na-ddra malai-ku ade-ku, mijn hart is (ik ben) zeer hongerig 

 (45.22V, makenlo ba ede, na-nae wdli-ra löko-na wei-na sangadji ede, daarna 

 werd de buik van de echtgenoole van den vorst wederom groot (daarna 

 werd de echtgenoote van den vorst wederom zwanger, 63.28 — 29); mango 

 pöda wöo-ku ake, mijn keel is zeer droog (ik heb ergen dorst, 50.51). De 

 oplossing dezer samenstellingen, welke blijkens bovenstaande voorbeelden ook 

 daar gebezigd wordt, waar woorden als ade, in figuurlijken zin voor den 

 persoon zelven staan, welke woorden in het Bim. als subject optredende 

 meer de waarde van een grammatisch subject hebben (vgl. het gebruik der 

 deelwoorden, § 50), heeft a fortiori ook in alle andere gevallen plaats: 

 na-wdra-ra kaljihi-na, hij heeft oordeel des onderscheids (11.5); wdra dja-ra 

 ana-mu-ro, hebt gij kinderen? (50.58); kira-kira wdra sa-singku deï-na dana 

 ra-ngdri-na ede, ongeveer één arm was de diepte van den door hem uitgegraven 

 grond (den grond had hij ongeveer één arm diep uitgegraven, 62.50); enz. 

 Eenige der bezittelijke samenstellingen kunnen niet in een finieten zin 

 opgelost worden. Hiertoe behoort (ma)(aho weki(n), schoon. De reden hiervan 

 zal wel zijn, dat (na)taho weki-na, als finieten zin, gewoonlijk in andere 

 beteekenis gebezigd wordt, bijv. taho pöda weki-na sai-mu di uma, het best 

 is, dat gij even in huis aangaat, gij moest even in huis aangaan (42.25). 

 Moet dit woord als praedicaat optreden, dan maakt men het door er een 

 subst. voor te plaatsen wederom tot attribuut, bijv. ana raio ka-mai doü taho 

 weki-na, die prinses ginds is een schoon mensch = is schoon (22.34) ; wei 

 pande ede doü sampela taho weki-na, de timmermansvrouw was jong en 

 schoon (50.8). Op dezelfde wijze zegt men ook: lamada döho lolu-n ake doü 

 masabuwa ina ro ama, wij met ons drieën zijn van één vader en moeder 

 (60.27). Opmerking verdient nog malai-lai pdhu, veelsoortig, van allerlei 

 soort. Bij dit woord is het prefix ma met het overige van het woord 

 samengegroeid, en zoo treedt het woord ook in dezen vorm als praedicaat 

 op, waar anders een finiet werkwoord vereischt wordt, bijv. na-èda-du ba 

 sangadji Ama-ana na-waü-ra nggdri saraa ro malai-lai pdhu raa kamami ba 

 ana ompu ede, toen vorst A. a. zag, dat wat de dochter van den ouden man 

 gekookt had van zeer verscheiden en van allerlei soort was (44.58 — 59); 

 nggdri eli-na maivantju-wanlju pala malai-lai pdhu, de verscheidenheid van 

 hun geluid is van zeer verschillenden aard (91.51). Hier treedt malai-lai 

 pdhu, als subst. in het laatste lid eener bezittelijke samenstelling op, 

 in waarde staat het dus gelijk met de in § 56 besproken subst. met ma, 

 hoewel deze niet praedicatief plegen op te treden. 



Ook wanneer een werkwoord in substantiefvorm moet optreden en het 

 oorspronkelijk subject dus in genitief-verhouding tot dit verbale subst. komt 



