BIMANEESCHE SPRAAKKUNST*. 225 



en «verhaal", (evenals het Lat. narratio); ntau, verb. subst. van «hebben, 

 bezitten" en «bezitting"; ponte, verb. subst. van «inwikkelen" en «pak"; 

 pore, verb. subst. van «kneden" en »klomp M ; rawa, verb. subst. van 

 «zngen" en «lied"; (evenals gezang en het Lat. cantus); dompo, verb. subst. 

 van «snijden, afsnijden" en «stuk, brok"; enz., enz. Zeldzamer stelt het 

 een persoon voor; een voorbeeld is: kakai, verb. subst. van «zenden" en «gezant". 



Zeer dikwijls beteekent dit subst. ook een instrument of middel, bijv. 

 bonto, verb. subst. van «dekken, bedekken" en «deksel"; ponggo, verb. subst. 

 van «hakken" en «bijl"; ndau, verb. subst. van «naaien" en «naald" ; tja/i, verb. 

 subst. van «vegen" en «bezem" ; kapi, verb. subst. van «knijpen" en «nijptang"; 

 loi, verb. subst. van «genezen" en «geneesmiddel"; èda, verb. subst. van «zien" 

 en «gezicht, gezichtsvermogen". Zeldzamer beteekent het eene plaats, als tau, 

 verb. subst. van «ergens iets indoen" en «dat, waarin iets gedaan wordt of 

 kan worden, een bak en dergl.". Zelden ook stelt het den persoon voor die 

 de handeling verricht, als tjèpe, verb. subst. van «vervangen" en «vervanger". 



Is het werkwoord intransitief, dan kan het subst. ook de beteekenis hebben 

 van het tot subst. gewordene deelw. met ma in meer specialen zin genomen, 

 bijv. mubu, verb. subst. van «vergruizen of vergruisd zijn" en «dat, wat 

 vergruisd is"; spec. «meel"; eli, verb. subst. van «luiden" en «dat, wat luidt, 

 woord"; ntjdra, verb. subst. van «verkeerd zijn" en «wat verkeerd is, 

 schuld, misdrijf"; röka, verb. subst. van «roesten, geroest zijn" en «dat, 

 wat geroest is, roest". Er is mij in het gewone Bi m. geen voorbeeld bekend dat 

 het ook van personen gebezigd wordt ; in dichterlijke taal echter wordt made, 

 verb. subst. van «sterven, dood zijn", ook gebezigd in de beteekenis van 

 «de dooden". Vervolgens kan het subst. eene beteekenis hebben, overeenkomende 

 met de in den aanvang van de vorige § vermelde algemeene beteekenis, 

 doch in meer eigenlijk substantieven zin genomen, bijv. eli, verb. subst. 

 van «luiden" en «geluid"; kanteya, verb. subst. van »oprispen"en «oprisping"; 

 potju, verb. subst. van «veesten" en «veest". Eene enkele maal beteekent het 

 ook wel: dat, waarmede of dat, waar geschiedt wat het woord aanduidt: 

 tjumpu, verb. subst. van «eindigen (finiri)" en = fjumpu-kai, dat waarmede iets 

 eindigt, einde, slot, bijv. van een verhaal; tampuu, verb. subst. van «beginnen" 

 en «begin"; labu, verb. subst. van «ankeren" en «waar men ankert, haven". 



Of nu een verbaal subst., behalve met de algemeene ook met eene der hier 

 boven opgesomde beteekenissen in gebruik is, kan alleen uit de praktijk 

 geleerd worden. Natuurlijk kan zich ook het omgekeerde voordoen en de 

 substantief-beteekenis de oorspronkelijke zijn, zoo zal wel van santa de 

 beteekenis van «klappermelk" anterieur zijn aan die van «iets met klappermelk 

 gereedmaken". In vele gevallen evenwel, waar de vorm van het woord 

 niet beslissend is, zal wel niet uit te maken zijn welke beteekenis de 

 oorspronkelijke moet geweest zijn. Somtijds worden ook voor het subst. en 

 het naar den zin daarbij behoorende werkwoord geheel verschillende woorden 



VEBH. BAT. GEN. XLVIIF, 15 



