BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 229 



subst. tot een werkwoord te kennen geven, moeten of uit het verband 

 opgemaakt worden of worden door voorzetsels aangeduid. In dit laatste 

 geval kan somtijds het werkwoord eene samenstelling met zulk een voorzetsel 

 vormen, waardoor het subst. dan tot direct object of bij passieve constructie 

 tot subject wordt. Enkele malen wordt dan ook wel een zelfstandig voorzetsel 

 nog pleonastisch voor het subst. gebezigd. Over den nominatief en accusatief 

 zie men § 258. De overige verhoudingen van het subst. tot een werkwoord, 

 welke in onze talen door naamvallen worden uitgedrukt, worden in het Bim. 

 op de volgende wijze omschreven: de datief door de praepos. di en labo en 

 door samenstelling van hel werkwoord met kai, vgl. § 135 en weya, vgl. 

 § 142, vlg. ; de instrumentalis door de praep. labo en Am', hetzij afzonderlijk, 

 hetzij in samenstelling met een werkwoord, vgl. § 115, vlg.; de locatief 

 door de praep. di en kai in samenstelling met een werkwoord, vgl. § 129, 

 vlg.; de ablatief door de praep. ba, watu, di en het verouderde sa, alsook 

 door samenstelling van kai met een werkwoord, vgl. § 129, vlg. Door 

 samenstelling van labo met een werkwoord, vgl. § 141, drukt het Bim. nog 

 eene betrekking van een subst. tot een werkwoord uit, welke casus den naam 

 draagt van socialis. 



De genitief of verhouding van een subst. tot een ander wordt in het Bim. 

 op drie wijzen uitgedrukt. Ten eerste door den genitief van het voorn w. 

 van den 5 den persoon: na, te voegen achter het subst., waarvan de genitiel 

 afhankelijk is, waarna het subst. in genitivo als appositie volgt ; ten tweede 

 door eenvoudige nevenstelling ; ten derde door voorplaatsing van de praepositie 

 ba, waarmede eene aanhechting van den genitief van het pers. voornw. v. d. 

 3 den persoon al of niet gepaard kan gaan. Van deze drie wijzen van 

 uitdrukking zijn de eerste en tweede in den grond één en is de tweede zoo 

 te verklaren, dat de genitief van het pers. voorn tv. verzwegen is, gelijk dit 

 in sommige verwante talen, als bijv. het Mal., regel is geworden. Er bestaat 

 dan ook, behoudens eenige hieronder te melden gevallen, geen verschil in 

 het gebruik, het doet er niets toe of hel subst. bepaald is of niet, evenmin 

 doet de naamval, waarin het subst., waarvan de genitief afhangt, staat, iets 

 ter zake. Voorb. na-waü balu mpara raa-na la Kio, het bloed van Kio rook 

 lekker (3,4) ; na-ngowa diguru-na : maune saniika raa la Kio na-balu mantjewi-ku, 

 zij zeiden tot hunnen leermeester: wal het bloed van Kio betreft, het is 

 zeer geurig (ibid. reg. 6); na-mai mpara ina-na la Kio, de moeder van Kio 

 kwam (3.9); na-nggdhi mpara ina la Kio, de moeder van Kio sprak (ibid. 

 reg. 13); kanggdhi weya-pu ruu-na ana-ku duwa-na ede, zegt mij wat het lot 

 van deze mijne beide kinderen zal zijn (64.19); ai-na dahu ro Ui ro pita-mu 

 ruu ana-k ede, vreest niet en verbergt niet wat het lot van deze mijne 

 kinderen zal zijn (64.14); ra/ca mpara di uma-na doü siwe ede, toen zij bij 

 het huis van deze vrouw kwam (31.18. v.o.); raka mpudu uma wai, toen zij 

 het huis van de oude vrouw bereikten (39,38 — 39) ; wdra dja sa-buwa peli 



