250 BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



peti nae di saladja wai ede, er was eene groote kist in de schuur van de oude 

 vrouw (39.5); taho-pu nee maru-ku èse elo-n mangge ake, ik moest maar in 

 den top van dezen tamarindeboom gaan slapen (40.41 — 42) ; ede-ra londo-na 

 watu èse elo mangge, daarop daalde zij af uit den top van de tamarinde 

 (41.38 — 39); waü mpara kunlji, hengga ro rundu weya kai-na nljai-na kuru 

 ede, nadat zij het slot geopend hadden, openden en schoven zij weg de deur 

 der kooi (49.17 — 18); raho-na hengga weya ntjai kuru besi ede, terwijl hij 

 vroeg de deur van de ijzeren kooi voor hem te openen (48.40) ; ba nae-na 

 madja ro weha-mu, door de grootte uwer schaamte (83.26); ba supu pana 

 sunga, door de hitte van den wasem (69.7); bune santika sarae mböto doü, 

 als zand was de menigte der menschen (77.34 — 35); mu-kakai-ku ada-mu 

 ruwa-na ede, ada-na doü wali, gij zendt uwe slaven uit, naar het heet, maar 

 het zijn wederom slaven van iemand anders (83.11); wdra mpara djdra 

 rangga doü makalai, en er is een hengst van een ander (15.2). Wanneer 

 een werkwoord den vorm van een subst. moet aannemen, komt de agens 

 daardoor in den genitief te staan; heeft een werkwoord nu intransitieve 

 heteekenis, dan wordt deze genitief op eene der beide hier behandelde wijzen 

 aangeduid, eveneens geheel naar willekeur, vgl. § 243, vlg. 



Het kan natuurlijk voorkomen, dal ter wille van de duidelijkheid, de 

 vorm met na bij voorkeur gebezigd zal worden. Zoo zal bijv. in een zin 

 beginnende met nae-na hadju ede (de grootte van dien boom), enz., na niet 

 licht weggelaten worden, dewijl men anders geneigd zou kunnen zijn de 

 woorden op te vatten als: groot is deze boom, vgl. § 231. Zoo ook zalmen 

 na steeds bezigen als de twee subst. van elkander gescheiden zijn, als bijv. 

 in : wali-du wdra pasa-na di ade rasa ede taho weki-na, er was geen wedergade 



van hare schoonheid in het land (45.37 — 38); pili tula ake loi-na, 



voor hoofdpijn is dit het geneesmiddel (4.30). Op te merken is, 



dat bij de ontbonden bezittelijke samenstellingen met ade, enz. in finiete 

 zinnen, vgl. § 161, na bij voorkeur gebezigd wordt: kakente mena-ra ade-na 

 riyana móne ro riyana siwe-na, zijne schoonouders schrokken (32.1 — 2); 

 nlika na-nae mpara lóko-na wei-na, toen werd zijne vrouw zwanger (62.11); 

 na-nae wali-ra löko-na wei-na sangadji ede, wederom werd de vrouw van den 

 vorst zwanger (63.29). Deze voorbeelden zijn daarom van gewicht, dewijl 

 ook het tweede subst. na heeft, en het dus na het eerste al lichter zoude 

 verzwegen zijn (al kan dit nu niet eene bepaalde noodzakelijkheid genoemd 

 worden, vgl. de voorbeelden bij § 243, vlg.). Onvermijdelijk schijnt het 

 gebruik van na evenwel niet te zijn ; wel is mij geen voorbeeld zonder na 

 in een finieten zin bekend, doch waar een verbaal subst. optreedt, treft men 



ook constructief aan als : na-karinga-du ba waü-ra kasi ade doü, 



zij deelde hun mede dat de lieden medelijden hadden gehad (31.12. v. o.); 



sa-bune-bune ntoi kadeè-na kasi ade ruma-t, nadat zij eenigen tijd gewacht 

 bad of de vorst medelijden zou hebben (51.11—12). Daarentegen zijn er 



