234 B1MANEESCHE SPRAAKKUNST. 



maneè angi labo la Mpdno, wanneer heb ik het met Mpano gehouden (17.23); 

 Ama la Dambe, Vader van Dambe (als eigennaam, 17.19). Door la kunnen 

 ook woorden, die niet als naam gebruikelijk zijn en zelfs geheele uitdrukkingen, 

 tot eigennamen gemaakt worden: la Padöli-kohi, de Gierige (96.17); la Wodja, 

 de Vervloekeling (105.5): la Da-ngdha-ba-leï, de Onvatbare — voor — leering 

 (101.5). La valt altijd weg in den vocatief, bijv. ai Bango-e (33.17); of: e 

 Bangol (33.10); ook als de eigennaam als bepaling staat: e tjilaka Bango-e, 

 o ongeluk van een Bango! (52.18); ai ana Kio-e (3.12). Alleen bij zulke 

 gemaakte eigennamen, als la Wodja, blijft la ook in den vocatief, dewijl 

 deze woorden anders niet als namen zouden herkend worden. Ook wanneer 

 een titel voorafgaat, wordt la niet gebezigd, bijv. sangadji Ana-ana (42.1, enz.); 

 dae(ng) Malönga (100.41), daarentegen wel na beroepsnamen, bijv. pande la 

 Kawi (101 8). Ten slotte wordt la meestal niet gebruikt voor namen van 

 vreemden oorsprong, vooral indien het dubbele namen zijn. 



De namen van landen, steden enz. staan meestal als appositie: rasa (of 

 dana) Mbèdjo, Bima (16.10); töro Lawi-lawi, kaap L. 1. (101.10). Bij bekende 

 namen wordt de algemeene begripsnaam dikwijls weggelaten: ai Mbödjo-e, 

 o Bima! (96.35); dula dei Gowa, naar Gowa terugkeeren (101.16). De 

 namen van landen, enz. worden in den genitief (zonder na aan het voorafgaande 

 subst.) gebezigd om onze van die namen afgeleide adjectieven uit te drukken, 

 bijv. ana sangadji Djawa, een Javaansche prins (23.5); doü Balanda, Hollander 

 (100.39). Wil men bepaaldelijk de afkomst uitdrukken, zoo bezigt men het 

 ontleende asa(l) of acal: doü asal Djawa, iemand afkomstig van Java, vgl. 

 (101.15). De namen van de dagen der week staan gewoonlijk in den 

 genitief, bijv. ai-nai-na djumaa, de dag van Vrijdag, Vrijdag (4.5), het woord 

 voor »dag" kan evenwel ook verzwegen worden, bijv. 53.14. 



Elke bepaling van een subst. door een ander, welke wij door appositie 

 uitdrukken, wordt in het Bim. op dezelfde wijze te kennen gegeven. Voor- 

 beelden zijn reeds boven te vinden. Elk der subst. kan op zichzelf bepaald 

 zijn: nemba mbölo-mböto-na ada-mu la Bango, vele nederige groeten van uw 

 dienaar Bango, (31.16. v. o.); ede-ra lao sai kai-na di bela-na sangadji ede,' 

 daarop ging hij aanleggen bij zijn vriend den vorst (71.5 — 4); na-kandadi-du 

 radja Budjangga-Indar amaniya ba luwan Putiri Tjahaya-Hairani, hij stelde 

 B. I., den broeder van Prinses Tj. H., tot vorst aan (80.4 — 5). Wanneer de 

 nadruk valt op het subst. in appositie, neemt het dikwijls het prefix ma 

 voor zich, vgl. § 58 en het gebruik van het Mal. jang. Ook na een pers. 

 voornw. kan een subst. als appositie staan : ita doü matjilaka, wij, ongeluks- 

 menschen (15.23); lamada ada-ta, wij, uwe onderdanen (16.4. v. o.). 



