BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. $57 



persoon steeds den verkorten vorm, van de andere voornaamwoorden heb ik 

 steeds den volledigen vorm aangetroffen. Vgl. het Hoofdstuk over de Voor- 

 zetsels. 



De volledige vorm wordt uit den aard der zaak ook gebezigd bij den 

 vocatief der voornaamwoorden, voor zooverre deze voorkomt, als vocatief 

 treedt steeds het voornaamwoord zonder e (vgl. § 189) op (uitgezonderd 

 het in de vorige § vermelde siyara-ë). 



Voorbeelden van het gebruik der volledige voornaamwoorden vindt men 

 onder de boven aangehaalde § §. 



Van hun gebruik als direct object zijn de voorbeelden gemakkelijk in de 

 teksten te vinden. Den vocatief treft men aan in zinnen als: ba-bau-si, 

 nggömi, waü-ra mpèke ndake kai-mu, waarom zijt gij zoo mager [geworden] ? 

 (35.19. v. o. vgl. § 124). Ook in 'amal-mu ede, nggömi, daa maraka ro 

 tjiki, uwe goede werken, gij, zijn niet voldoende (85.15), is nggömi als 

 vocatief op te vatten, blijkens de plaatsing na ede. In een zin als mu-nggeè 

 mpara nggömi dei söroga maawa nganto, gij woont aan den beneden rand 

 des hemels (85.1) is nggömi geen vocatief, vgl. § 250. Van ita en ila 

 ruma-ku bezigt men zelden den vocatief, zoo ook van ndai-mu, maar tegen 

 zeer hooge personen zegt men : ruma-e, heer ! tegen oude lieden : ompu-e, 

 zoo het een man, wai-e, zoo het eene vrouw is, of wel men bezigt de woorden, 

 die den graad van bloedverwantschap aanduiden of wel den eigennaam, al 

 naarmate de verhouding is, waarin men lot den aangesprokene staat, toch 

 kan de vocatief ook gebezigd worden, bijv. 49.52. 

 §210. De verkorte persoonlijke voornaamwoorden worden, behalve de reeds in de 

 vorige § genoemde gevallen, gebezigd: 



In de eerste plaats als genitief der volledige voornaamwoorden na eigenlijke 

 en verbale subst., dus in de beteekenis onzer bezittelijke voornaamwoorden. 

 Zij vormen één geheel met het subst., waaraan zij gehecht zijn en doen den 

 klemtoon dus verspringen op de oorspronkelijk laatste lettergreep. Voorbeelden 

 van hun gebruik na eigenlijke subst. zijn overal in de teksten te vinden, 

 voor die van hun gebruik na verbale subst., vgl. men § 64, 65, 81, 82, 

 111 en 241 vlg. In de spreektaal wordt dikwijls de eindvocaal weggelaten, 

 zoodat men bijv. zegt ana-k (natuurlijk met den klemtoon op de laatste 

 lettergreep) voor ana-ku, ana-m voor ana-mu, ana-n voor ana-na, ana-t voor 

 ana-ta (in de beteekenis van: ons kind; is la verkorting van ita, als beleefd 

 voornaamwoord van den tweeden persoon, dan heeft die wegwerping van 

 de slotvocaal niet plaats), vooral hel verkorte voornaamwoord van den derden 

 persoon na wordt dikwijls tot n. De verkorte voornaamwoorden als genitief 

 na een eigenlijk of verbaal subst., of als object na een deelwoordelij ken vorm 

 of een actieven vorm met ndai komen in gebruik overeen, met de volledige 

 voornaamwoorden, waarbij zij behooren; men zegt dus ana-mu, wanneer men 

 nggömi, ana-la wanneer men ita bezigt, alleen wordt hu ook gebezigd als 



VERH. BAT. GEN. XLVIII, 17 



