266 BTMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



van dat, wat wij door eene praepositie met »mij zelven, zich zelven", enz. te 



kennen geven. In dat geval wordt ndai dikwijls verdubbeld, bijv. na-kidindai- 



ndai-na Allah la'ala, God staat op zich zelven (6.4. v. o.); lamada ku-u/i ndai- 



ndai-ku djalitu ake, ik blies voor mij zelven op deze fluit (19.18 — 19); böngiede 



na-kalai-ku ndai-na, kaboë ede na-kalai-ku ndai-na, de rijst hield zij afzonderlijk 



[op zich zelve], de katjang hield zij afzonderlijk (44.22 — 23). 



Te vermelden is nog kèse, dat gewoonlijk als absolutivum gebezigd (en 



dan ook meestal verdubbeld) eveneens de beteekenis heeft van »op zich 



zelven", maar meer eene geheele afscheiding aanduidt, zoodat wij het door 



«alleen" weergeven, bijv. ku-lampa mpa kèse-kèse-ku, ik ga maar »op mij 



zelven" ( = alleen, 76.8). Het wordt echter ook wel als genitief na een 



subst. gebezigd, bijv. ai-na balu nee kèse-mu, volg. niet uw eigen wil (of 



uw eigen wil alleen, 13.7 — 8). 

 Aanm. De eigenlijke lieleekenis van ndai kan wel niet anders zijn ilan «wat staat, persoon, lichaam" 

 (vgl. § 8). Hoe zulk een woord, zoowel in de beteekenis van >zelf" als van een eenvoudig 

 pers. voornw. kan optreden, leert het Mal. diri, vgl. het Jav. dewek-e. Als verbaal woord 

 heeft bet Mal. diri de beteekenis van «staan" en zoo zal kèse ook waarschijnlijk een andere 

 vorm zijn van kidi, staan. 



§ 216. Het reciprocum of wederkeerig voornaamw. is angi. Na dit angi kunnen 



de pers. voornw. in genilivo geplaatst worden, doch meestal worden zij 



verzwegen, daarentegen is het gewoonte, zoo het werkwoord den substantiefvorm 



moet aannemen den genitief van het pers. voornw. niet achter het verbale 



subst., maar achter angi te voegen. Van samenstelling van angi met het 



werkwoord is overigens geen sprake, dewijl bij de iiniete vormen het nadruks- 



woord na het verbale woord en niet na angi geplaatst wordt, zoo ook kai. 



De oorspronkelijke beteekenis van het woord zal wel «makker" geweest zijn. 



In de tegenwoordige taal is nog gebruikelijk de samenstelling: tjina ro angi, 



makkers, vrienden, van welke samenstelling alleen het eerste woord nog in 



afzonderlijk gebruik is, in de beteekenis van: broeder, vriend. 



Voorb. wara-wdra ruwa-n udi-ro-mudi labo sahada marimba makabela angi, 



er was eens een leguaan benevens een buffel, die «elkander tot vriend hadden" 



(met elkander bevriend waren, 20.1); ta-rodjo-ku, la-lowa kudu pehe angi, 



laten wij (hem) aanspreken, opdat wij elkander kunnen leeren kennen (38.2); 



wali-pu wdra-na röpo ro nggadi-na, malai-na-sa metji-metji angi-na, zij hadden 



nog nimmer twist of strijd gehad, maar elkander steeds bemind (50.9 — 10); 



nggara wali-sa wdra-na doü maèda-na mpangga-na ro kaiha angi-na, indien 



niemand gezien heeft, dat zij vochten en elkander beschadigden (15.4); taho 



mpara kawei ro karahi angi-la, het beste is, dat wij elkander huwen (41.21); 



ede-ra nangi ro pohu ngilu kai angi-na, daarop weenden zij en omhelsden en 



kusten zij elkander (60.14 — 15); ludu ro bere angi doü möne ro doü siwe, 



het elkander aanraken van een man en eene vrouw (8.41). Wanneer de agens 



bestaat uit een voornw. en een subst., wordt dit laatste na angi geplaatst, 



voorafgegaan door labo: ba supu pohu ro ngilu angi-na labo wei ruma-la, 



