268 BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



in het algemeen, niet voorkomen. Weya kan bij het werkwoord niet 

 gebezigd worden, dus indirect object kan het niet zijn. Als genitief kan 

 het voorkomen in een zin als: na-nenti rima angi-na (vertaling van 

 berpegangan tangan, in de teksten komt er geen voorbeeld van voor), 

 waarin evenwel angi toch het logisch direct object is. Waar dit niet het 

 geval is, bijv. in een zin als »zij namen elkanders bezittingen" kan angi 

 ook niet gebruikt worden. Dergelijke zinnen moeten in het Bim. op andere 

 wijze uitgedrukt worden, en dikwijls kan daarbij het woord lènga, makker, 

 waarmede angi oorspronkelijk synoniem moet zijn, gebezigd worden, zoo 

 zoude genoemde zin uitgedrukt kunnen worden door: na-tjuwa-tjuwa weha 

 (weya)-ku nlau lènga-na, ieder nam het eigendom zijns makkers. Wanneer wij 

 «elkander", voorafgegaan door eene praepositie, bezigen, kan het Bim. somtijds 

 eveneens van lènga gebruik maken, bijv. ede mpara nggahi kai-na labo lènga 

 döho-n, zij zeiden tot hunne makkers (= tot elkander, 20.11) of wel, het 

 geeft het denkbeeld door adverbia terug als : sama-sama, te zamen, met 

 elkander; tjampo, (vermengd), onder elkander; mbdru-mbanta, door elkander 

 (vallen of liggen), enz.. 



Voor «onder elkander" bestaat de uitdrukking angi ndai met genitief van 

 het pers. voornw., waarvoor ook wel gezegd wordt: kai of sama angi ndai 

 (dat laatste denkelijk naar het Mal. gevormd) : nggdra wara-sa ana tatoi-na ro 

 ompu-na ba galara mantjara-ntjau ro ropo sama angi ndai-na, enz., indien er 

 onderhoorigen van een dorpshoofd zijn, die verschil en twist onder elkander 

 hebben (15.9 — 10); mu-dahu tjempe mpara kai angi-mu ndai-mu lèko, gij zijt 



bevreesd om op oneerlijke wijze onder elkander te ruilen (86.35). 



Aanm. Er bestaat nog eene andere wijze om den reciproquen vorm uit te drukken, welke evenwel 

 zeer zelden gebezigd wordt, namelijk door bet actieve deelw. met ma als subject te doen 

 optreden, terwijl bet passieve deelwoord (meest zonder ndai) samengesteld met udja of dfa 

 (ook) bet praedicaat vormt, bijv. ndadi na-tjuwa luu-ra ntjambu angi-na, mafati fati 

 dja-ku, matuba tuba dja-ku, mapala pala dja-ku, daarop ging ieder van ben binnen (in de 

 gelederen van den vijand) om handgemeen te worden, »de houwende werd ook gehouwen" 

 (zij hieuwen elkander), zij staken elkander, zij sloegen elkander (79.15—16). Over ku hier, 

 vgl. § 270. Wellicht is deze constructie als eene overbrenging van Mal. vormen als tulung- 

 mënulung, enz. te beschouwen. 



% 217. De aanwijzende voornaamwoorden zijn. ake, deze, dit; ede, die, dat en aka, 



geene of gindsche, in de spreektaal dikwijls verkort tot ke, de en ka. 



In de eerste plaats worden zij gebruikt ter bepaling van subst., als bijv. 

 uma ake, dit huis; uma ede, dat huis; uma aka, gindsch huis; voorbeelden 

 zijn overal in de teksten te vinden. Alleen omtrent aka is op te merken, 

 dat het dikwijls gebezigd wordt bij subst., die een persoon voorstellen, 

 wanneer de persoon niet bij den sprekende aanwezig, maar toch in de 

 nabijheid is, bijv. ndai-ku malao nggahi labo kali aka, ik zal het den kali 

 zeggen (51.10). In plaats van aka bezigt men in dat geval ook wel aka 

 mai of bij verkorting ka mai, bijv. ro ana rato ka mai doü laho weki-na, en 

 gindsche (of die) prinses is schoon (22.34). Men kan echter in zulk een 



