BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 531 



De woorden, welke »mededeelen" beteekenen, kunnen ook gevolgd worden 

 door de praepositie ba of door ba supu met volgend verbaal subst. Voorb. 

 na-nuntu weya-du ba nee-na londo awa paruga Mayang-Mangure, zij verhaalde 

 hem, dat M. M. van de paruga bad willen afdalen (75.8 en 9); na-nuntu 



ba supu lingi vo samada ade-na labo ina-r ama-na, hij verhaalde, 



dat hij verlangen had naar zijne ouders (75.38); ede-ra lao kai nggeè ada 

 di ruma-l ba waii-ra balunggu-na kali, daarop gingen zij den vorst berichten, 

 dat zij den opperpriester geboeid hadden (54.6); malao nggeè ada di ruma 

 sangadji ba supu Itdli na-waü-ra ringu (vgl. § 255), gaande berichten aan 

 den vorst, dat de opperpriester gek geworden was (53.38) ; na-lao-ra karinga 

 Tjahaya-Hairani ba waü-ra fjumpu doü, hij ging Tj. H. mededeelen, dat de 

 menschen op waren (dat er geen menschen meer in het land overbleven 

 75.7). Voornamelijk, hoewel niet uitsluitend, gelijk uit de voorbeelden blijkt, 

 bezigt men ba of ba supu voor een verbaal subst. van het perf. In een zin 



als : ede-ra nuntu kai watu tampuu waü-na saraka ljumpu-kai-na 



lèto ro kantjoki ba ompu mantau lewi (66.37 en 38), staan de verbale subst. 

 lèlo en kantjoki als appositie bij tjumpu-kai-na, dus: (hij) verhaalde daarop 

 (alles) van het eerste begin tot aan het einde, tot daaraan toe, hoe de oude 

 man, die eigenaar van den tuin was, hem gebonden en mishandeld had, 

 (vgl. ook 58.34, 68.21). Zoo ook: ndadi na-nuntu weya-du watu tampuu 

 waü-na saraka tjumpu-kai-na di ai luu-ua di lama ruma-l, bonto ba doü ntjai, 

 hij deed hem het verhaal van het eerste begin lot aan het einde, tot daaraan 

 toe, dat de lieden, toen zij (hunne moeder) de poort van den vorst was 

 binnengegaan, de deur Sloten (59.42). Op dezelfde wijze staan in : ede-ra 

 nuntu weya kai-na watu lampuu-mpuu-na raa-sake ro kampore ba Ama-Metjo, 

 daarop deed hij hem het verhaal van af het begin, daar van af, hoe hij eene 

 overeenkomst gemaakt had en hoe A. M. (de tijger) hem vetgemest had 

 (56.12 en 13), de verbale subst. in appositie bij tampuu. Eene enkele maal 

 gaat men ook wel in de directe rede over, (bijv. 60.27). Zoo een werkwoord 

 op raho of dodo volgt, pleegt de agens, zoo deze door een voornw. wordt 

 voorgesteld, ook al is hij verschillend van dien van het eerste werkwoord, 

 niet aangegeven te worden en is dus uit het verband op te maken, bijv. 

 köne bune sanlika djara nahu ede na-raho wdli-ku wii ba ina ro wai nggömi, 

 zelfs mijn paard vroegen (verzochten) uwe moeder en grootmoeder (mij) ook 

 achter te laten (of ik achterliet, 26.27); nggdra na-raho sara weli ba kali, 

 indien de opperpriester verzoekt (het paard) te koopen (of hij het paard mag 

 koopen, 52.35). 



Kau, kanla en kaanlanana hebben zoowel den persoon, wien bevolen, enz. 

 wordt, als het verbale subst. tot rechlstreeksch object. Nooit kan een verkort 

 voornw. na het verbale subst. gebezigd worden ter aanduiding van den agens. 

 Uit de voorbeelden is te zien, dat na deze woorden eerst het verbale subst. 

 met de bepalingen en dan het subst. of voornw., dat den persoon voorstelt, 



