540 BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



van grootmoeder K., doch deze zeide: verschooning, enz. (74.10); ra-nggdhi 

 ba ina-ku, na-waü sara mbai, ede lao umbu-ku, mijne moeder heeft gezegd : 

 als (iets) bedorven is, ga het dan begraven (33.18) ; nggdhi-mu mpa raso-na, 

 kodo-e, rahasiya-mu, nggahi mpa wdra-na imbi dei nawa-mu, gij zegt maar, 

 helaas, dat uw gemoed rein is, (gij) zegt maar, dat gij geloof hebt, (104.10 

 en 11); nggeè ada, ruma-e, bune sanlika sa-mena-na dinga döho-ku di ode 

 rasa, wali-da tjaü-na, enz., ik deel mede, heer, dat mijne makkers in het 

 land (mijne medeburgers) niet meer willen, enz. (55.24); ntika na-èda mpudu 



ninu ndai-na katjai ba Ama Metjo iwa ndai pöda-na, toen hij zijn 



eigen spiegelbeeld zag, meende A. M., dat het werkelijk een makker 



van hem was (37.35 — 36) : katjihi ba lènga döho-na, kaljai-na wdra doü, enz. 

 zijne makkers dachten, [meenende], dat er iemand was (41.33, vgl. 53.27); 

 ndadi kananu-n ba doü mambdto ede: na-rongga-ra ringu-na kali ake, de menigte 

 dacht derhalve: de opperpriester is gek geworden (53.30); dödo-ku ndende 

 umu-na naru mori-na, wij bidden, dat lang zijn leven moge zijn (16.6. v. o.); 

 dödo-ku dinga-ku nee makaleï-na, ik vraag om eenige mijner mededienaren 

 om hem (den vogel) te dragen (49.3): nggdra wdra sara nata ro ntjii ade ita 

 ruma-ku, nee-ku mai dodo wöka-wöka sadeka, als gij medelijden en erbarmen 

 hebt, wenschte ik te komen vragen om wat er van de aalmoezen over 

 gebleven is (57.9) ; nahu ake nee nika labo ana rato, ik wil huwen met eene 

 prinses (22.31); voaü mpudu raka tolu nai, lao wdli kai-na mbödadila Kalai: 

 kau mai ba rato enz., nadat het de derde dag geworden was, ging de mböda 

 wederom naar Kalai (en zeide) : de prins beveelt (mij) te komen (22.89) ; 

 doü na-ringu mena-ku pala, kau-ku mai ba nahu kali ro ruma-t bitjdra mamai 

 ou nggömi, enz., de menschen zijn gek, ik had den opperpriester en den 

 rijksbestierder bevolen u te komen ontbieden, enz. (48.7). Dodo en nee 

 hebben deze constructie alleen in den eersten persoon. 



Wanneer na de woorden, welke » zeggen, denken", enz. beteekenen wordt 

 overgegaan in de directe rede, laat zich het verbale subst. ook verklaren op 

 de wijze van § 249 III. Overigens maakt het volstrekt geen verschil of men 

 hier een subst. dan wel de finiete vormen bezigt. Men vergelijke de volgende 

 zinsneden met de bovenaangehaalde: nggahi nahu tal doü, na-nggdhi-ku ba 

 siya tal lako (44.7 — 8) ; ku-dódo wdli weya-ku naru wdli mori-na, ndende 

 wdli umu-na (16.13); nggdra wdra-sa kasi ade ita ruma-ku, ku-neè dödowuwa 

 foö, als gij medelijden hebt, wensch ik mangga's te vragen (62.16). Men 

 vergelijke ook het gebruik van het Jav. karèp-ku, pangrdsa-ku, enz. Vgl. 

 ook de volgende §. 

 § 252. Ook andere verbale woorden worden wel eens in substantiefvorm aangetroffen, 

 zonder dat een der bovenbehandelde gevallen zich voordoet en zonder dat 

 een woord voorafgaat, dat eene substantief-constructie eischt, (vgl. de volgende 

 §). Treft men zoo een transitief werkwoord aan met het object op de 

 gewone plaats achteraan, als: larima-ku ba nahu raa-parenta rato ede, ik 



