BIMANEESCHE SPRAAKKUNST. 543 



aan een verzwegen genitief van het voornw. na kuu, zoodat de zin zoude zijn : eet ik mijne 

 zemelen, dan zult gij uwe zemelen eten; men vergelijke echter de voorbeelden in de Aanm. 

 na § 235, waaruit schijnt te blijken, dat ngdha en nöno zelfs met uitgedrukt object ook 

 geheel en al als intransitieven kunnen behandeld worden. Eene andere afwijking treft men 

 aan 75.3: au nggdhi-na doü mnmböto, wat zal de menigte zeggen, en 58.28: au-au mpara 

 raho-n nabi Isa, wat Jezus ook vroeg. Deze kunnen evenwel op de wijze van eigenlijke 

 subst. behandeld zijn, in welke categorie de van een verbaal woord afkomstige subst., met 

 de beteekenis van het zelfstandig gebezigde deelwoord, dikwijls overgaan. Echter zijn dit 

 de eenige voorbeelden in de teksten, waarbij deze woorden, als zij ter vervanging van een 

 finiet werkwoord gebezigd worden, de agens op deze wijze uitgedrukt wordt. 



Ba supu nee ngdha weya ade-na ba nggömi, dewijl gij zijn hart wil opeten 

 (36.21) ; ba nee-na nika tjina-na ede, omtrent het willen huwen van haar 

 broeder (25.15): wati-du ngawa-na kadee ba wei-na, zijne vrouw wilde niet 

 meer naar hem luisteren (52.6 en 7) ; tanaö-pu 'ilmu ndai ngawa kai-na 

 dahu ade-mu*deï Allahu ta'dla, leert de wetenschap, waardoor uw hart geneigd 

 wordt [voor] God te vreezen (98.12); wati-du lowa-na kaljihi ba wai ede, 

 de oude vrouw kon niet meer denken (39.5); wati lowa-ku lao nahu, ik kan 

 niet gaan (25.16); wati-du waü-na teè ade-na Maharadja Kurma, vorst K. 

 kon zich niet meer bedwingen (76.41) ; wati-dja-du waü-na siya ba Maharadja 

 Kurma kasi ade-na (agens met ba dewijl hij voorafgaat), vorst K. kon zijn 

 medelijden ook niet meer verdragen (bedwingen) (65.2); wati disa-k inga ba 

 nahu, ik durfde (hem) niet te helpen (36.51 en 52); ede-ra raho kai-na dula 

 Maharadja Kurma, daarop verzocht M. K. naar huis te mogen gaan (76.9 — 10). 

 Het verkorte voornw. kan na het eerste werkwoord naar willekeur geplaatst 

 worden of niet. 



Sabune-bune-du raho ba doü weli, hoezeer de lieden ook vroegen om (ze) 

 te koopen (72.38); nee pöda ade-ku ngdha sdhe, mijn hart heeft (ik heb) 

 ergen lust buffels te eten (28.21). Voorbeelden met de andere werkwoorden 

 zie men onder § 255. 



Sangi-sangi raka-na nuntu mpa ba doü, de menschen komen er telkens toe 

 (het) te vertellen (83.10); wati-du waü-na siya ba rido ngdha öha kuu, de 

 schoonzoon kon het niet meer verdragen zemelen-rijst te eten (27.21) ; tarima 

 weya ba Allah ta'dla kantjihi-ntjau-na loi ede, toen God goed gevonden had 

 het geneesmiddel eene goede uitwerking te doen hebben (61.17). 



Ede-ra kau kai lao paki ba nahu, daarop beval ik (ze) te gaan wegwerpen 

 (verbannen, 76.34); nde pala wati kau-na dula ba ruma-t, maar de vorst 

 liet haar niet naar huis gaan (57.13); vgl. § 252. III, alsook § 247. 



II. Treedt een pers. voornw. als agens op, dan bezigt men de volledige 

 vormen in dezelfde gevallen, waarin deze na een eigenlijk subst. als genitief 

 optreden. Staat een verbaal subst. in de plaats van een finieten zin, dan 

 kan de agens, evenals bij de finiete vormen, verzwegen worden om uit te 

 drukken, dat deze onbepaald is, evenwel kan de genitief van het pers. voornw. 

 van den derden persoon na ook, waar geen verwarring te vreezen is, op een 

 onbepaalden agens slaan, bijv. wati dahu-na, men vreest niet (9.15. v. o.). 



