MMANEESCHE SPRAAKKUNST. 



347 



zijn, dat een bok een tijger opeet? wat natuurlijk niet de constructie met 

 ndai na palu bevat (vgl. § 94), maar staat voor : wdra patu-tji ngdha ba mbee 



matja. Op 59.13 — 14 vindt men: wdra sa-buwa sanqadji neèmamai 



raho, enz., een vorst is gekomen om te vragen, enz. In deze zinnen 



staat de vooropgeplaatste agens als subject met den nadruk, gelijk dat in 

 § 98 behandeld is, tegenover het tweede werkwoord. Vergelijkt men hierbij 

 het voorbeeld boven: ana doü ede ra-raka-na, dan blijkt uit de plaats van 

 ede, dat ra-raka-na niet als attributief bij ana doü gevoegd kan zijn. Dezelfde 

 plaats heeft ede in: ku-sakasi-ku nabi Muhammad ede ndai kakai-na ba Allah 

 ta'dla (8.1, vgl. § 113) alsook in: na-kadawdra-ku weki-na ede raa-kandadi ba 

 ruma Allah ta'dla (8.14, vgl. § 214). Daarentegen wordt het deelwoord 

 van het perf. van een intransitief werkwoord in een finieten zin opgelost, 

 alsof het attributief gebezigd werd (ten minste zoo het subst. niet door een 

 aanwijzend voornw. bepaald wordt). De eerste constructie is zeker de meest 

 juiste, het met nadruk vooropgeplaatste subst. of volledig voornw. staat op 

 zichzelf niet in verband met het woord waarvan de substantief-constructie 

 afhankelijk is, maar de geheele zin staat bij wijze van subject, object, enz., 

 dus staat dit subst. of voornw. ten opzichte van het volgende werkw. als 

 subject met den nadruk vooropgeplaatst. Evenwel blijkt het, dat de taal 

 zelve hier onzeker is, vandaar staat in het begin van deze §, dat een vorm 

 met ma of een passieve vorm voor het verbale subsi, optreedt, waarbij in 

 het midden wordt gelaten welke de waarde van dien vorm is, met andere 

 woorden of ndai als verzwegen moet beschouwd worden of niet. 

 256. Wanneer bij de woorden lao, mai, lowa, waü en disa, de agens, in den vorm 

 van een subst. of volledig voornw., tusschen het eerste werkwoord en het 

 volgende verbale subst. wordt geplaatst, verandert dit laatste in een vorm 

 met het prefix ma. (Bij ngawa is mij deze constructie nooit voorgekomen, 

 in het eenige voorbeeld uit de teksten waar de agens zoo na nee geplaatst 

 wordt, verandert het verbale subst. niet: nee pöda ade-ku ngdha sdhe, vgl. 

 § 232). Zoo ook het eerste werkwoord in substantief-constructie staat, valt 

 door deze constructie volstrekt geen bijzondere nadruk op den agens. Men 

 vergelijke bijv. 14.19—18. v. o. en 15.38—39, met 15.33 en 36. Voorb. 

 ede-ra lao kai sae-na mabale kai wadu, daarop ging haar broeder (den vogel) 

 met een steen werpen (65.28); ede-ra lao mena kai doü masodi-na, daarop 

 gingen de menschen hem vragen (54.32); ede-ra lao kai sangadji Ana-ana 

 madódo kuru besi, daarop ging vorst A. a. eene ijzeren kooi vragen (46.21. 

 Zoo pleegt de agens na lao steeds geplaatst te worden bij de constructie 

 met ede-ra, zoo men beide werkwoorden niet in samenstelling brengt) ; mada 

 nahu marindi, mai wdli siya makangango, terwijl mijne oogen duister zijn, 

 komt hij bovendien gedruisch maken (73.16); wati póda-póda lowa-na ana 

 ruma-ruma ro ana rato-rato makarawi-na, enz., het kan volstrekt niet, dat 

 de vorsten en prinsenzonen verrichten, enz. (15.33); wati-du waü-ku 



