eo 2 
de gebondenen daarmeê bijgelicht, die niets deden als roepen: o moeder, o moeder, 
ik ben de dief niet! en het op een huilen zetten. 
Daarop werd hij ondervraagd: waar kom-je van daan? hoe heet je? wat 
ben-je voor een landsman? en antwoordde: ik woon te Langgong-sari; ik heet 
Lenatroena; ik ben sirih-doos-drager bij een ambtenaar; ik ben de zoon van Sab- 
danaja, de kleinzoon van kaki Darpa, de achter-kleinzoon van kaki Sobagati, ik 
kom van de reis, van Koesambi-manis — och god, ik ben al oud, laat me toch: 
bind me niet. Zijn geleider antwoordde: (dat is goed), maar als ik je losgelaten 
heb, ga dan naar huis om amfioen te kooken, dan kom ik wat bij je plakken 
om er een pijpje van meê te rooken. 
‚ Daarop togen de Poenggawa’s en Dipati's het huis binnen. Vele obor’s 
werden aangebracht op de pelataran om naar den dief te zoeken; de heele tuin 
werd doorsnuffeld. Toen daar niets werd aangetroffen, begaf men zich naar het 
paleis en ondervroeg Déwi Tjiptarasa, waar de dief was. 
De Déwi antwoordde: ik heb hem niet gezien; dat weet ik niet; zoo even 
heeft hij het gebouw verlaten; hij is niet teruggekeerd; ik weet niet, waar hij 
heengegaan is. Daarmede waren ze geengzins tevreden gesteld en ze hielden daarop 
een overleg in de slaapkamer, die door fakkels verlicht was. Daarna werd alles 
doorzocht buiten het slaapvertrek, maar meneer de dief werd niet gevonden. De 
\schoonzoons en de Dipati’s waren ten einde raad, verwijderden zich uit de ka- 
poetren en gingen het hoofdgebouw binnen om te rapporteren aan den Vorst. 
| Toen Sang Dipati ontwaakte, schrikte hij van het geroep van: een dief! 
een dief! — een geschreeuw als een oordeel — en maakte zich klaar om uittegaan 
paar het voorplein, gewapend met een tjoeriga. 
In een oogwenk was hij door dienst-personeel omgeven, vergezeld door 
een stoet van selir's met hare sirih-doos-dragers, alle welgewapend, voorzien van 
sabels en tamsir’s. 
Juist wilde Sang Dipati uitgaan, toen de Dipati’s en schoonzoons den da- 
lem binnenkwamen ter audientie. Ze rapporteerden den Vorst, wat er voorgevallen 
was, van het begin fot het einde. Daarover werd de Vorst zoo woedend, dat 
zijn borst vuurrood werd, de tranen van woede hem in de oogen stonden, zijne 
lippen trilden en zijne oogen bloedrood waren opgeloopen. En in dien toestand 
trok de vorst zich terug in de achter-dalem. 
$ 
& 

