MEP BP TT 

VII. 
DOERM A. 
Raden Kamandaka was op zijne hoede. De tjis was reeds ter hand ge- 
nomen, werd opgeheven en rondgedraaid en vlamde en flikkerde onder het zwaaien. 
Hij stond daar als een telg van Parta () op het oogenblik, dat die door de 
Koerawa's overweldigd wordt in den strijd. 
Wat geeft hij om het flonkeren en flikkeren van al die wapenen, .... 
het eenige, wat hij ziet in zijn hart, dat zijn de lonken van de vorstelijke bloeme, 
van Déwi Tjiptarasa, toen hij met haar gezeten was in het midden van de slaap- 
kamer. Dat zijn de wapenen, die hem bijstand bieden. Raden Kamandaka stond 
dus niet in vergelegenheid om zich te verdedigen. In trillende beweging sloeg 
hij met zijn tjis links en rechts en velen werden gewond. Overal klonk het tik- 
__kend geluid van de tjis en overal kraakte het en hoorde men de kling-klang van 
brekende sabels. Kamandaka vocht als een woedende leeuw, die bij een aanval 
zijne slagtanden laat zien. 
Vele poenggawa's waren reeds door hunne troepen verlaten. 
Ngabeï Wirapradja en Reksaprana werden door hunne soldaten omver ge- 
loopen. Ki-Toemenggoeng Djagasatroe zag men openlijk op den loop gaan; de 
‚ dipati's zochten een schuilplaats; de oemboel Seladjaja met zijne collega’s en Ki 
Loerah Andakawesti zoehten een veilig heenkomen achter de dipati’s. De boe- 
pati's dreven woedend hunne troepen voort om de voorhoede te ondersteunen. 
Met hevig geraas rukten ze aan. 
Raden Kamandaka was als met een dijk van gesneuvelden omgeven; door 
de menigte van vijandelijke troepen overstelpt, voelde hij, dat hij niet bij machte 
was om zich tegen allen te weer te stellen. Eenklaps ploft hij neêr in de kolk 
en dook onder water. Even snel werd hij door de troepen omsloten, ter linker-, 
ter rechter-, aan de boven-en aan de benedenzijde van de kolk, om te wachten, 
_ tot hĳ weêr te voorschijn kwam. Men wachtte, . . . . men wachtte, .. . . daar 
kwam niets boven water. De dipati’s werden ongeduldig en de troepen werden 
door hen gelast steenen bij massa’s in de kolk te smijten — steenen zoo groot 
als een klapper of als een wrijf-cylinder; zoo groot als een ei, als een kepel — alles 
‚ viel als een stortregen neêr in het water. En altijd weêr werd de eene laag 
gestort op de andere, zoodat de kolk heelemaal gevuld raakte. 
Daarmede stelden zich de dipati’s tevreden, van meening als ze waren, dat 
Kamandaka was omgekomen. 
(1) Ardjoenâ. 

