ie) es 
In de kolk nu bevond zich een boomstam, die, gedeeltelijk onder water 
geraakt, daar vast zat — een stuk hout zoo groot als een karbouw; en deze oude 
boomstam nu werd zonder ophouden met steenen gegooid. Daar het hout reeds _ 
rot was, vlogen er door het beuken der steenen telkens splinters en spaanders 
af, die naar alle kanten heendreven. De dipati's meenden daarom, dat Kaman- 
daka reeds dood was en dat zijn lijk, geheel in flarden, op het water dreef. Daarbij 
kwam nog, dat er kippedarmen van boven aandreven en ook deze werden aan- 
gemerkt als de ingewanden van Raden Kamandaka. (Nu moet ge weten), dat er 
juist iemand bovenstrooms een kip had geslacht en schoongemaakt en de niet- 
eetbare ingewanden had weggegooid in de rivier. 
Hoe het zij, de poenggawa’s waren zoo overtuigd, dat ze aan Ki-Patih gingen 
rapporteeren, dat Kamandaka dood was; dat zijne beenderen en zijn vleesch in 
stukken en brokken waren bovengekomen en dat zijne darmen op het water dreven. 
Na die mededeeling werd het doel van de tocht als bereikt aangemerkt en 
ging men, de een na den ander, in verschillende richtingen uiteen: de nyaka’s, 
mantri's, de vorstelijke schoonzoons en Ki-Patih. 
Toen ze in de hoofdplaats aankwamen, dienden ze zich onmiddellijk aan 
in het paleis en toen ze door den Vorst in audiëntie waren ontvangen, sprak _ 
de Patih, na de sembah, aldus: 
Uwe Majesteit verneme, dat Kamandaka reeds dood is. 
In de rivier, door de troepen ingesloten, werd hij gesteenigd. Vergruizeld, 
in flarden en tot poeder gebeukt, werd zijn lijk door de rivier meêgevoerd. Hij 
werd afgemaakt ongeveer beneden den tuin van de princes. 
Toen Sang Dipati dat vernam, was hij buiten zich- zelven van vreugde en _ 
zijne ergernis verdwenen. 

