KANE nt ME 
Maar die afleiding gaf geen troost — ze trachtte hem te vergeten, maar ze 
vergat hem niet; ze droomde van Kamandaka alleen. 
En ten slotte bewerkte dat mijmeren over de scheiding alleen, dat ze ver- — 
liefd-neerslachtig hem aanriep en altijd en altijd weêr zijn naam noemde: maar, 
waarom dan toch, mijn man, .. . . . zoo heen te gaan uit het paleis; . . . . zoo 
stilletjes weg te gaan en me niet te laten meêgaan; . . .. je weet toch, als je 
dood gaat, dat ik niet in het slaapsalet alleen wil achtergelaten worden, ook al 
ware het, dat ik met u in den dood ging. Och, mijn man, laat ’ttoch geene 
scheiding zijn voor altijd. Laat één kuil zijn voor ons beiden. Laat ons één zijn, 
onafscheidelijk, als het wier één is met den golfslag, die ’t voortzweept, opslingert 
en meêvoert. Mocht ik een bloem zijn en hij een bij, dan zou hij honig zuigen 
uit mijn kelk! Ware ik een ooft en hij een vogel, dan zou hij me pikken! Mocht 
ik een weg zijn en hij de eenige, die mij beging, hij alleen, de slanke, die fijne 
leest! Mijn lichaam is als de bintaro-vrucht, diê afgevallen is en door de rivier 
wordt meêgevoerd. Wie zal me te hulp komen, nu gij dood zijt, mijn Kaman- 
daka! Mocht ik met u meêgaan in den dood! En dan weêr herleven in nieuwe 
menschwording, zeven malen met u! Laat me u dienen, mijn man, en met u 
gefolterd worden in de hel; laat me, als slavin, alle ongemakken met u deelen; 
met u den hemel binnengaan om daar uwe dienares te zijn. 
Malende van verliefdheid, bleef ze in bedenking staan, tuurde naar 
de bloemperken, naar de vruchtboomen, die in rijen geplant waren, links en 
rechts, . . . . denta en mandalika, .... overal apen op de takken, .... 
worstelende met de loetoengs, terwijl de een den ander iets eetbaars zocht te ont- 
grissen. De vogeltjes lieten zich overal luid en levendig hooren en fladderden, met 
elkander vereenigd, rond; de tortels lieten hun lang en helder geluid hooren ; ze floten 
en kirden; het gezang van den een werd afgewisseld door dat van-den ander. 
Schoon hingen daar de vruchten, tierig en mollig: kapoendoeng, doerèn en 
langsép, djamboe-dersana en manggis, de gewone doekoe en doekoe-kokossan, 
gandaria en kwèni. 
De baboe’s waren luidruchtig in de weer met het plukken van doerèn, nangka 
en mangga-bawang, djeroek en koewèni, djamboe-aër, rood en wit, mangga-dodol 
en mangga-wangì. 
De wilde béo wiegelde op de takken, mannetje en wijfje, en lieten een _ 
geluid hooren, alsof ze meêtreurden met het verliefde princesje. De djangkoeng 
zat met vooruitgestoken kop te turen in het water, alsof hij reverentie aanbood 
aan de treurende verliefde, 
De princes iĳlde zonder ophouden door (over het voorwerp harer liefde): 
alleen tot hem voel ik me aangetrokken, tot hem alleen. O, al ware het, dat er 
een zee van vuur borrelde tusschen u en mij, ik zou tot u gaan, tot u, den eenigen 
innig-geliefde. Hoe vreeselijk die voorstelling, eenzaam en verborgen te blijven 
voortleven, terwijl hij niet meer leeft! 

