| zi 
Ni-emban sprak de princes telkens en aanhoudend toe om haar tot kalmte 
te stemmen: gedenk toch, Goesti, dat ’t halstarrig vasthouden van het gemoed 
aan het verlangen naar de vervulling zijner wenschen een mensch onvermijdelijk 
in het verderf stort. 
Ge toeft hier nu al zoo lang, ga nu toch baden. Jang Arka is bijna on- 
dergegaan. 
De princes ging daarop baden in het bekken en, nadat ze gebaad had, ging 
ze terug naar het paleis, gevolgd door hare vrouwelijke bedienden, en zoo naar 
het vrouwenverblijf. 
Laten we nu zwijgen van de princes en het verhaal afwisselen door de 
mededeeling, dat Sri Boepati Padjadjaran in zak en asch zat, moede van het 
langdurig wachten op de terugkomst van zijn zoon Raden Banjaktjatra. Doch deze 
kwam maar niet. De geheele hofstad geraakte daarover in opschudding. Ten 
einde raad, zond Sang Praboe een bode af om zijn zoon, den kluizenaar, Gagah- 
ngampar, te ontbieden, die in afzondering leefde op den berg Megasoemini en daar 
reeds geruimen tijd dat kluizenaars-leven leidde. 
Van het oogenblik af aan, dat hij tot de jaren des onderscheids gekomen 
was, was hij van huis gegaan; had zich in eene hermitage op Soemini gevestigd 
en wist daardoor niets af van de reis van Raden Banjaktjatra. Raden Gagah- 
ngampar droeg op dit oogenblik den naam van Raden Silihwarna. 
Toen hij te Padjadjaran was aangekomen, werd hem door zijn vader op- 
gedragen om zijn ouderen broeder te gaan opsporen en hem te overreden naar huis 
te komen. je 
Raden Silihwarna was reeds geruimen tijd op reis; had overal rondgereisd en 
rondgezocht; was elke hoofdstad binnengegaan, doch mocht Raden Banjaktjatra niet 
aantreffen. Daarop zette hij zijn reis in oostelijke richting voort, tot hij de 
hoofdplaats Pasir-loehoer bereikte. Daar trad hij in dienst bij den Vorst, werd 
aangesteld tot kommandant van de lijfwacht ter vervanging van den overleden 
titularis, aldus zijn wensch erlangende om deel te nemen aan den strijd. 
EA 
% % 


