
Zes 


















Nitipraja merkte zacht op: maar als uw tegenpartij geen genoegen neemt 
(met de voorwaarde) om uw haan niet in handen te nemen, wat dan? 
Welnu — antwoordde Silih-warna — dan laat hij het maar. 
De meeste spelers stemden daarmeê in en riepen Kamandaka toe: kom, 
Dèn Bagoes, vooruit maar, wij nemen aandeel in uw partij; wij houden op uw haan. 
Zóó, als we hier zijn, .. . . als we zoo het voorkomen zien van uwen haan, .. . 
houden wij het er voor, dat hij ’tin alles (van den andere) wint: hij is mooier; 
hij wint ’t in breedte en hoogte; en in spierkracht zal hij ook wel niet onderdoen ; 
daarbij komt nog, dat Mertjoe vroeger al zoo vaak overwinnaar geweest is en nu 
een klein haantje als tegenpartij krijgt. Waar is u dan nu nog bang voor? 
Raden Kamandaka liet zich bepraten, volgde den raad van de meerderheid _ 
der spelers en zei: nu, dat is goed, kameraden, ik geef toe, maar ik houd mijn 
haan zelf in handen; ik behandel hem zelf. 
Toen Silih-warna dit hoorde, was hij zeer in zijn schik en zei: 
In orde, laten we dan maar inzetten; elken inzet, hoe groot die ook zij, 
zet ik tegen. Kamandaka zette klein in, f/ 250— en dat werd ook ingezet door 
een ieder, die op zijn haan hield. Raden Silih-warna antwoordde: top! daar 
zijn mijne f/” 250—. | 
Daarop werden de hanen gewasschen en met rijst gevoerd. Voor Silih-warna 
werd de waschlap gehanteerd door Nitipraja en de wassching en wrijving van 
Kamandaka’s haan werden uitgevoerd door Rékadjaja. Ì 
Toen de hanen gebaad waren, zei Raden Silih-warna: laten we ze nu op 
elkaâr los laten. 
Op dat gezegde liet Kamandaka zijn haan ook werkelijk los, doeh Silih- 
warna trok zijn haan met een ruk terug en smeet hem Kamandaka eensklaps op 
het lijf. Het was bedoeld op zijn borst, maar daar hield de haan geen vat; viel 
zoo af naar zijn linkerzijde en trof den Raden in de zijde met het mesje, dat 
onder de vleugels was vastgebonden. Kamandaka ontwaarde pijn en bemerkte, 
dat er aanhoudend bloed sijpelde uit zijne linkerzijde. Hij was woedend van 
schaamte: nog nooit van zijn leven had men zijn bloed vergoten en nu zag hij het 
vloeien. 
Fluks greep hij den haan; gaf hem een slag en smakte Kilat tegen da 
grond, die daar, geheel uit elkaâr, dood bleef liggen. 
Raden Silihwarna ontstak wederkeerig in toorn, vloog met getrokken kris 
op Kamandaka toe en stak daarme@ verscheidene malen naar hem. Maar Kaman- — 
daka was er op berekend en pareerde tot drie malen toe den steek van Raden 
Silihwarna, zoodat hem zelfs de opperhuid niet gedeerd werd. Daarop stak 
Kamandaka op zijn beurt Silih-warna naar de zijde, waar ook deze bleef pal 
staan en werd in ’t minst niet gedeerd. | 
Eensklaps greep Kamandaka zijn tjis en zwiepte hem in de lendenen van. 
Raden Silihwarna, die ter aarde tuimelde en daar geruimen tijd bezwijmd bleet 
