XI. 
PANGKOER. 
Laten we nu terugkeeren tot de troepen, die ten getale van 300 man in 
hinderlaag waren gelegd aan den weg. De kameraden van Silihwarna schrikten, 
toen ze het geraas van menschen vernamen en bevroedden reeds, dat er iets aan 
de hand was. E 
Ze namen dus hunne voorzorgen. Er werd een man afgestuurd om aan 
een voorbijganger, die zieh mocht opdoen, te vragen, (wat er gaande was). Het 
wijlde niet lang, of daar kwam een der vluchtende spelers aanzetten. Deze werd 
‘aangehouden en hem gevraagd, wat daar ginds voor een opstand was. De ge- 
vraagde antwoordde, dat er Satria’s waren, die met elkaar vochten op de plaats, 
waar ze voor een hanen-wedstrijd waren bijeengekomen. De soldaat keerde iĳling 
terug en rapporteerde, wat de voetganger hem had meegedeeld. E 
Daarop werden de gelederen opgesteld; de wegen in allerijl, zonder eenige 
tusschenruimte, afgezet, ..... — vol angst en schrik op het gerucht, dat Ka- 
mandaka reeds buiten de desa op den weg gekomen en den grooten weg reeds 
dichtbij genaderd was. Men bespiedde het midden van den weg en de troepen 
bleven daar bevende staan. Ï 
De Raden was reeds op het gevaar voorbereid en sloeg met Rekadjaja 
onmiddellijk noordwaarts af. De troepen zagen met huivering, dat ’t werkelijk 
Kamandaka was. Ze trokken voorwaarts en sloten hem van alle kanten in. Maar 
onze Radèn was niet vervaard. Stormend viel hij aan, rechts en links. De 
troepen hieven een vreeselijk krijgsgeschreeuw aan. De Raden sloeg er met 
woede op in en een massa pradjoerit's beten in het.zand. De tjis waszijn eenig 
wapen, maar die tjis werd rondgezwiept als een windmolentje; die tjis flikkerde, 
flonkerde en vonkte. Van schrik bevangen, stond men te kijken en durfde niet 
naderen. Van alle kanten, doch op vrij verren afstand ingesloten, zwenkte Ka- 
mandaka naar het noorden en ging, gedekt door het water, opwaarts langs den 
oever van de rivier Logawa tot oostelijk van de desa Langgong-sari. d 

Laten we nu in ons verhaal teruggaan tot hem, dien we bezwijmd hebben 
achtergelaten. Ì 
Raden Silihwarna was weêr bijgekomen en, ontwakende, was hij, sprake- 
loos van schrik, blijven staren en zag, dat Nitipraja dood was en een wond had _ 

