Lj een 
duurde niet lang, of het matje lag kant en klaar voor hem uitgespreid. De prins 
ging er op liggen met een steen als hoofdkussen en liet zich door Rekadjaja 
pidjëten. | 
Spreken we nu van Silih-warna. 
Nadat deze en Dipati Maharësi reeds geruimen tijd met hunne troepen 
hadden uitgerust en niets van den vijand ontwaarden, begrepen ze, dat deze zich 
uit de voeten had gemaakt. 
Daarop werd bevel gegeven om hem met allen spoed optesporen — hetgeen 
geschiedde. Er werd gerapporteerd, dat zijn spoor ontdekt was, gaande noordwaarts 
en zoo langs den oever stroomopwaarts. 
Daarop rukte een groote troepenmacht uit, die het spoor volgde langs den 
oever en zoo de bendoengan bereikte. Men zwenkte oostwaarts de rivier over en 
kwam zoo aan den rand van het bosch. } 
De aanvoerder bleef bedenkelijk staan, ..... ja wel, . .. . het spoor 
gaat verder het bosch in ..... — hij wilde verder doorgaan, maar was uiterst 
beangst: het bosch was erg begroeid met onkruid en dan een vijand, die geacht 
werd bovenmenschelijke kracht te bezitten; en dan nog een nacht, die zoo helsch 
donker was, dat er moest worden geageerd bij fakkellicht. 
Zoo kon het dan ook niet anders, of alle soldaten verkeerden in voortdurende 
ongerustheid. Ze maakten halt en overlegden met elkaar. 
Hoe in deze een middel uittevinden — zeî Raden Silih-warna zacht. — Wat 
mij betreft, antwoordde Adipati Maharësi, vind ik in deze het beste, dat het 
bosch door de troepen worde omgetrokken, totdat de gelederen met de einden 
aan elkaâr sluiten — voor de zekerheid vlak aan de plaats, waar het spoor ten 
einde loopt. 
Toen Silih-warna het gevoelen van Dipati Maharési vernomen had, vond dit 
gereeden ingang en hij gaf daarom dadelijk last aan zijne troepen om het bosch 
te omsluiten op de wijze, als door Dipati Maharési was aangegeven. De troepen 
rukten op en de insluiting werd uitgevoerd. Silih-warna gaf last de gelederen 
vast aan een te sluiten aan de noord-, zuid-, en oostzijde en alleen de westzijde 
onbezet te laten. 
Raden Kamandaka bevroedde wel, dat, al mocht hij ook weêr vrij zijn, hij 
zich toch niet al te ver bewegen kon: — als hij westelijk naar buiten ging, was 
hij vlak bij de hoofdplaats. 
Raden Silih-warna liet daarop een hond halen om dien het bosch in te 
sturen en den verscholene te doen opsporen. 
In een oogwenk had men een hond bij de hand. Deze werd in het bosch 
gelaten om er verder in door te dringen. Het beest ging ook werkelijk vooruit 
en zette zijn tocht, overal snuffelende, voort. 
Raden Kamandaka bespeurde al heel gauw, dat hij door een hond werd 
opgespoord, en dadelijk sprak hij een tooverspreuk uit om den hond het blaffen te 
Verh. Bat. Gen. deel LI. z 
Erni 
ke 2 df 
