RAe 
beletten. Toen de hond dan ook tot aan (de schuilplaats van) Raden Kamandaka 
genaderd was, durfde hij geen kik geven. ’tWas, of hij door vrees en afkeer 
bevangen was. Daarop werd Rékadjaja gelast om het dier te pakken. 
Deze deed dat en stopte den hond in een koeroengan. 
Hieruit nu is voortgesproten, dat toen dit bosch later een doekoeh werd, 
daaraan de naam gegeven werd van Karang-andjing. 
Maar laten we verder gaan. 
Den volgenden morgen wenschte Raden Kamandaka het bosch te verlaten. 
Hij nam de vier windstreken op om te weten, aan welke zijde het bosch niet — 
door troepen bezet was, en, ja wel, . . . het westen was onbezet gebleven. 
De troepen, die het bosch hadden omsloten, luisterden aandachtig, of ze 
ook hondgeblaf vernamen, maar daar werd niets gehoord. Angst vervulde hun 
hart, . . . . maar, waar zou die hond dan toch gestoven zijn? Misschien wel door 
. … . . kie 
een tijger opgevreten; .... ’tis toch wonderlijk! daar is geen geluid te ver- 
nemen. . 4 
Daarop verliet Raden Kamandaka, vergezeld van Ki-Rékadjaja, het bosch _ 
aan de westzijde, waar geene troepen waren opgesteld, en stak de rivier over, 4 
zonder dat de omsingelaars er iets van bemerkten. \ 
Toen hij aan de westzijde van de rivier gekomen was, begon Raden Ka- 
mandaka te snoeven en riep: Silih-warna! kom me nu achterop, als je een held — 
bent! Maar kom alleen, tot een gevecht van man tegen man! 
De troepen verschrikten en dadelijk rukten ze op om Kamandaka te ver- 
volgen aan de westzijde van de rivier. Raden Silihwarna was woedend. Vol 
moed zette hij zijne troepen aan tot den marsch en toen hij aan de westzijde à 
van de rivier gekomen was, was Raden Kamandaka reeds ver weg. De troepen 
versnelden de pas, doch bleven steeds op denzelfden afstand’ van Raden Kaman- 
daka verwijderd. RIE 
Toen ze waren voortgemarcheerd tot aan de rivier Djengok, maakten ze 
halt tot een overleg. a 
Met luider stem sprak nu Silih-warna: officieren en soldaten! Blijft gij 
allen hier achter; ik zal hem alleen achteropgaan, omdat ik, met vele menschen 
bij me, zeker belemmerd word en hem niet gauw genoeg achtervolgen kan. 
Daarenboven is het toch zijne bedoeling en is hij er erg op gesteld om man tegen 
man met mij te vechten en als ik nu vele manschappen bij we heb, ontsnapt hij 
me weêr. Marcheert nu achter me op; ik zal zelf voorgaan. | 
Zoo ging Raden Silihwarna vol moed (den vijand) achterop, zonder troepen. 
Onder die bedrijven was Raden Kamandaka reeds aan de rivier Apa, waarvan hij, 
stroomopwaarts, den oever volgde. Zijn wond bloedde nog en de bloeddruppels 
drupten langs den weg. Toch zette hij zijn reis voort, tot hij, aan den bovenkant 
van de rivier gekomen, een steenblok aantrof, zoo groot alseen berg. Dit beklom 
hij aan de zuidzijde. Het bloed stroomde zonder ophouden, als vroeger. Reka- 

