

















A 
djaja sprak: laten we ons weêr verstoppen: ze komen ons waarschijnlijk achterop. 
Raden Kamandaka antwoordde: neem gij maar de wijk, oom, maar zeg hem, dat 
ik niet voornemens ben me aan hem te onttrekken, — aan den man, die me inhaalt 
op de sporen van mijn bloed. 
Toen Silih-warna aan het steenblok was aangekomen, riep hij op snoe- 
_ venden toon: Zoo ben je daar? Ontloop me nu niet, Kamandaka, nu ik je inge- 
haald heb; toon nu, dat je een held bent en kom naar beneden om te zien, wie 
het meeste bloed heeft. Daarop trok Silih-warna zijn kris en snoefde verder : kom 
nu maar vechten, hier op den grond, en maak nu maar geen panggoeng van 
een steenblok. | 
Raden Kamandaka antwoordde: kom hier boven, Silih-warna, en laten we 
%t met de wapenen beslechten, hier boven op den steen; laten we vechten kris 
tegen kris. Als ik wijken mocht, dan ben ik waarschijnlijk niet de zoon van 
den grooten vorst Silihwangi, die heerscht over Padjadjaran. Betwist me dat! 
Zie hem machtig te worden, dien Banjaktjatra — want die benik! De kroonprins 
van Padjadjaran zou bang zijn om te sterven? 
Raden Silihwangi beefde van schrik, toen hij dat hoorde; hij stak de kris 
in de scheede; boog het hoofd neder op den steen; huilde hardop en riep klagend 
uit: mijn broeder, mijn broeder! Zoolang reeds naar u gezocht! Ik heb u niet 
herkend! Hoe wreed, om me dat niet eerder te zeggen! Hoe kon ik ook zoo 
vergeetachtig zijn! Ik bid u om vergiffenis, mijn broeder. 
Raden Kamandaka schrikte: zijn vijand, die hem toeschreide. .. . 
Wat is dat? — zoo sprak hij, — wie zijt ge? Dat huilt me daar en bidt 
me op smeekende wijze. . . . 
Silihwangi antwoordde: ilk ben uw jongere broeder! ik ben Banjakngampar, 
mijn broeder, ik-zelf! 
Onthutst daalde Raden Kamandaka neêr van het steenblok en omhelsde 
zijn broeder. En zoo zaten ze daar beiden te huilen en elkaâr smeekende en 
dan weêr elkaar omhelzende en elkaâr alles herinerende. Daarna lieten ze elkan- 
der los en gingen zitten, een ieder naar zijn rang. De jongere broeder maakte 
de sembah, kuste de voeten van zijn ouderen hroeder en kuste de aarde. 
Nadat hij weêr gezeten was, sprak hij zacht: broeder, ik werd op reis 
gezonden door vader Praboe om u te ontbieden. Wat ik u dus bidden mag, mijn 
broeder, ga nú meê terug. Vader Praboe is al oud en u moet hem opvolgen in 
de regering. 
De oudere broeder antwoordde: het zal mij gemakkelijker vallen, broeder, 
om hem na u te ontmoeten. Ga gij dus terug — maar zeg me nu, broeder, gij, die 
op me afgezonden zijt door Kjaï Adipati van Pasir loehoer, wat uw opdracht is 
en wat er door hem verlangd wordt. 
De jongere broeder antwoordde zacht: de opdracht van Adipati van Pasir 
is deze: wanneer u mocht omgekomen zijn, gesneuveld in den strijd, dan moet uw 
