XI. 
MEGATROEH, 
















Laten we nu zwijgen over Sang Dipati van Pasir-loehoer en weêr Hen ver- 
haal opvatten van zoo even over Raden Gagakngampar. rd 
Deze had zijn broeder reeds ontmoet op het steenblok. Hij had hem alles 
van het begin tot het einde meêgedeeld, wat hem zoo al wedervaren was. Raden 
Banjaktjatra gevoelde zich vergenoegd onder het luisteren naar zijn jongeren broe- 
der, die zoo behendig eene andere richting wist te geven aan den loop zijner ge- 
dachten (1); van het scheppen van bezwaren was al geen sprake meer: ze waren 
reeds eenstemming in het voornemen om zamen huiswaarts te keeren. 
Daarop klommen de Radèn's voorzichtig naar beneden: Banjaktjatra voorop, 
zijn jongere broeder in het midden en Ki-Rékadjaja achteraan. Zonder ongemak 
had de afdaling plaats. 
Laten we nu niet uitweiden over de reis van de beide Radên’s en aten we 
spreken over de hofstad Padjadjaran. 

Zijne Majesteit Silih-wangi reikhalsde van verlangen naar de terugkomst 
van zijn oudsten zoon, Banjaktjatra; hij was al zoolang van huis om naar eene 
aanstaande gemalin te zoeken. Bovendien had hij hem zijn jongeren broeder 
achterna gezonden; . . . ook dat was reeds zoo lang geleden; . . . — en nu kwa- 
men ze geen van beiden, zoodat de vorst in vreeslijke spanning verkeerde. 
Die voortdurend zijn opwachting kwam maken, zoowel ’s morgens als 
savonds, dat was zijn te huis overgebleven zoon, Raden Banjakbelaboer. De reden 
daarvan was, dat Banjakbelaboer het er op aanlegde om zijn vader in de regering 
optevolgen. Immers vader was al oud. Toch voelde hij zich nog angstig in zijn 
gemoed, dat zijn broeder zou terugkeeren. Dus hield hij zich stil en wachtte. 
| Toen was zijn broeder Banjak ngampar uitgezonden om Banjaktjatra op te 
sporen. Eens op een tijd was Banjakbelaboer ’s morgens de poeri binnengegaan 
en had zich nedergezet in ’tgezicht van den vorst. Door dezen gewenkt, kwam 
hij nader, maakte de sembah en kuste de voeten van den vorst. Praboe Silih- 
wangi zeî vriendelijk: Banjakbelaboer, mijn jongen, hoe zal dat toch afloopen, 
als je beide broeders niet spoedig terugkomen? — Zacht antwoordde Raden 
(1) Wignja angénggok wiraös, 
