Seen ä 
Laten we nu spreken van Raden Banjaktjatra. Toen hij in zijn dalem aan- 
kwam, traden hem zijne moeder met alle bedienden te gemoet — hun goesti was 
immers terug. Hoevele jaren was hij afwezig geweest. En men had al gedacht, 
dat hij dood was. Daarop naderden hem zijn mban, Ki-gëdé kollot, en zijn lijf 
knecht, Ki Gelantoengmaoeng. En toen ze nu bij hun prins kwamen, huilden ze 
van overkropt verlangen: oeh god! oeh god! onze Goesti! onze lieve Bendara! 
We hielden het er voor, dat u reeds overleden waart! We hadden niet gedacht, 
dat we u ooit terug zouden zien. Neen, dat u ooit terug zoudt komen, neen! ä 
neen! dat nooit! Och god, onze lieve Goesti! | 
Raden Banjaktjatra zeide vriendelijk: hoû jelui nu maar stil; berust nu 
maar; het was de wil van de godheid, dat de reis nu eerst afloopen zou. 
Ki-Gelantoeng-maoeng bleef stuipachtig snikken: och god, neen, ik wil 
me niet stilhouden, als ik niet een mandje rijst krijg met een kliekje rijst en _ 
gedroogd karbouwen-vleesch er in. 1 
De prins glimlachte en allen, die het hoorden, hieven een luid gelach aan. — 
Toen hield het gehuil op. De prins toog naar het paleis (en zie) daar kwamen _ 
hem te gemoet de selir’s en de meisjes van hooge geboorte. 
Daarop zette de prins zich neder, te midden van de parékan’s, seli’s, tjetis — 
en de meisjes van hooge geboorte. 
Doch laten we nu weêr het verhaal opvatten bij Raden Banjakbelaboer. 
Deze ging naar den dalem, naar zijne moeder en deelde haar meê, dat 
Banjaktjatra aanstaanden maandag zou worden verheven tot Majesteit. î 
De moeder zeî zacht: je moet ’ter niet bij laten: ben-jij niet even goed? 
Even goed een vorstenkind? En ook van het mannelijk geslacht, even schoon 
en even jong? $ 
De zoon antwoordde: dat ben ik niet van plan (me te verzetten), want — 
kang is de oudste zoon en geschikt om vader op te volgen en bovendien verlangt — 
vader het zelf. Als ik me nu verzet tegen den wensch des konings, zal ik door 
de menschen bespot worden, omdat ik niet besef, dat ik de jongste zoon ben. 
De vorstelijke verbolgenheid zal me treffen en de straf zal niet voor me uitblijven, 
omdat ik de heilige geboden der ouden overtrad; ik zou me bezondigen tegen 
den Allerhoogste. .. . 
Maar zijne moeder viel hem in de reden op vriendelijken toon: ik zal u_ 
iets meedeelen, mijn kind. Toen uw vader vroeger begeerte kreeg om me te 
huwen, kwam ik in het bezit van eene toezegging op mijne bede, dat, wanneer ik 
een zoon zou krijgen, deze hem in het koningschap zou opvolgen. Omdat uw 
vader me dat vroeger beloofde, zoo ben ik van plan uw vader te gaan aanmanen 
om de vervulling zijner beloften en hem tot de getrouwe naleving daarvan over- 
tehalen. ’tIs zeker, dat hij niet ongenegen zal zijn — omdat hij 'tnu eenmaal 
vroeger heeft toegezegd. 

