— 51 — 


















De vader sprak daarop vriendelijk: als ge me dat belooft, maakt u dan 
dadelijk op om er naar te zoeken. 
De beide prinsen trokken zich terug uit de tegenwoordigheid van den vorst. 
Zonder terug te keeren naar hun eigen dalem ging de oudste er op uit 
met de bedoeling om naar Pasir loehoer terug te keeren, terwijl de jongste het 
plan had gevormd om naar Banten te gaan. 
Raden Banjaktjatra werd gevolgd door zijn emban, Ki-gede Kollot, en zijn 
kameraad, Ki kelantoeng moentjang maoeng, doch op weg werden deze door 
Banjaktjatra tegen gehouden. 
Ki-gëdé Kollot zeî daarop droevig: wij volgen u,‚omdat we uw lot wenschen 
te deelen, in ziekte en dood. 
De Raden zei daarop zacht: volgt me niet; ik voor mij heb reeds het 
vaste plan opgevat om den dood te zoeken, want er is weinig kans op, dat ik 
in leven blijf. 
Ki Kollot hernam daarop, huilende: in leven en dood volgen we u. 
Heb er geen hartzeer over, (dat ik u dit verzoek); maar ook gij, Kalan- 
toeng, ga naar huis terug — (zei de prins vriendelijk). 
„Maar Ki Kalantoeng antwoordde: Goesti, we zijn vast besloten niet achter 
te blijven, maar u in leven en dood te volgen. 
De Raden antwoordde: hetzij dan zoo, als ge er zoo vast op aandringt. 
Daarop vervolgden ze hun weg. 
Laten we over de reis zelve zwijgen. Padjadjaran was reeds achter den 
rug. Aan de grens-desa gekomen, werd de reis door den koningszoon hardnekkig 
voortgezet, . .. . terwijl geene andere gedachte leefde in zijn hart, dan dat hij 
in deze den dood te gemoet ging. ú 
De drie reizigers dwaalden al meer en meer van den rechten weg af. Reeds 
bevonden ze zich dicht bij eene andere hofstad, doch onwankelbaar zette de jonge 
prins den tocht door naar het oosten, zoo bij nacht, als overdag, ofschoon ze 
(zooals ik reeds zei) afweken van den rechten weg. Vele menschen liepen meê, 
lieden van de desa’s en pedoekoehan’s, zonder dat ze wisten, dat dit hun Goesti was. 
De prins raakte al verder en verder van den weg af. 
Doch melden we verder geene bijzonderheden van de reis. 
Ze waren reeds op het grondgebied van Pasir aangekomen. Langzamer- 
hand werden ze besluiteloos omtrent de richting, (die ze te nemen hadden): ze 
wilden de hoofdplaats niet al te zeer naderen. 
Aan de noordzijde kwamen ze uit aan den voet van een grooten berg. De 
Raden vatte het plan op om zich als kluizenaar aan zelfkastijding overtegeven 
en zag uit naar eene geschikte plek voor eene hermitage. Hij trof een bosch 
aan, dat zeer fraai en aangenaam gelegen was ten westen van den water- 
