La ee 
De verscholene, die op die wijze werd toegesproken, glimlachte in zijn 
hart. Daarop kuchte hij en twas vreeselijk, zooals het princesje op zijn hm! hm! 
verschrok. 
Raden Kamandaka spoedde zich daarop uit zijn schuilzoek naar de prin- 
ces — — en op het oogenblik van de ontmoeting was het haar, alsof haar het 
hart uiteenspatte; het was haar, of ze door den kliksem getroffen werd, bij het 
zamentreffen met Kamandaka; jonkmau en maagd, beiden even verliefd en hij, 
brandende van ongeduld, (terwijl hij de schoone bloeme aanstaarde) omhelsde 
haar, kuste haar op de lippen en zij. . . . ze weerde hem af, nu ja. . . . maar 
hij was haar te sterk. ... en ze liet zich kussen en ze liet zich omhelzen. 
Maar — sprak ze vleiend, met een glimlach — wanneer ben-je dan toch gekomen 
en waar kwam-je zoo plotseling van daan? Ik zocht je met mijne blikken, maar 
ik zag je niet; en ik was zoo moê van het wachten. 
Ik kwam — antwoordde hij — van de plaats der Setans, Antoe’s en Banas- 
pati’s. 
Nu — vleide ze weêr, terwijl ze hem eventjes in de dij kneep — jij kunt je 
verstoppen, hoor, mijn slanke jongen, . . . . . me zoo af‚te luisteren en te begluren, 
„… «. maar kom nu, mijn liefste, en ga meê mijn huis binnen. Ik ben al zoo lang 
hier en ik ben zoo bang, dat iemand je ziet. De kemit’s zijn niet ver af; daar 
is maar een steenen muur (*) tusschen ons en hen. 
Daarop werd Raden Kamandaka meê geleid aan de hand der princes en 
zoo de pantjaniti binnengebracht. 
Biang Kandeg volgde hen voortdurend op den voet. 
En zoo kwamen ze aan in het verblijf der princessen en ging de princes on- 
middelijk haar slaap-salet binnen. 
Hare inja's waren zeer opgetogen, toen ze de princes met den beminden 
prins zagen aankomen en stonden klaar om haar te bedienen: de een droeg de 
sirih-doos aan, de ander bracht borêh, met welriekende bloemen gemengd, en heer- 
lijke spijzen in metalen kommen, maar noch de jeudige prins, noch de princes 
_ maakte van het eten gebruik, vervuld als ze waren van het verlangen naar mingenot. 
Ln 
En zoo was het middernacht geworden, .. .. en het gordijn was reeds 
EEDE et ben eee 
(1) Kèklir banon, de schutsmuur vóór de palataran, in de kraton. 
(2) Die klamboe kan gesloten blijven, al blijven we ook luisteren paar den Javaanschen dichter, op 
welke wijze zijn lied der minne wordt afgeneuried. 
(31) Sigra waoe sinamboet sang déwi 
djinoendjoeng pinondong / 
kinoeswa-koeswa anèng djroning langsé 
tansah ingarasan kongah-kangih 
manggil miwah kapti 
njengkah djadja garoet 

