Aat 
d 
Ó 
Med 
'á 
ht 
stort me innige liefde in ’t hart; wie hij ook zij, hij is de man, wien ik ter wille 
ben. Je schoonzoon, moedertje, is een prachtstuk van een man; het haantje van 
de kepatihan; keer het heele rijk van Pasir ioehoer onderste boven en je vindt 
geen man als Kamandaka. 
Biang Kandeg antwoordde daarop: dat betwijfel ik geen oogenblik; dat is 
natuurlijk altijd zoo bij jongeluî, Goesti; een jongen houdt van een meisje en een 
meisje houdt van een jongen; maar ik wenschte maar te zeggen: u moet ’t niet 
zoo laten blijken; in zoo’n toestand zon men eenige gêne in acht kunnen nemen. 
Laat ’t niet overal ruchtbaar worden. 
Het prineesje antwoordde: het is waar, wat u zegt, moedertje, maar ik 
kan het niet uithouden in zoo’n toestand. Ik heb iets bedacht, moedertje, gaat 
u nu heel stilletjes naar buiten: begeef u rechtstreeks naar de kepatihan en als 
iemand u onder weg mocht aanspreken en vragen, waar ge naar toe gaat, laat dan 
niets uitlekken en zeg maar, dat ge naar huis gaat of zoo iets. .... ge be- 
grijpt me wel; ge zijt oud en wijs genoeg. En, wanneer ge in de kepatihan aan- 
komt, zorg er dan vooral voor, tante, dat ge niemand anders ontmoet dan Raden 
Kamandaka. 
Toen die opdracht was uitgesproken, spoedde zich de Njaï Emban naar 
buiten en begaf zich in de richting van de kepatihan op weg. Daar aangeko- 
men, vond ze alles in rust en daar waren juist geene mantri’s en poenggawa’s 
op bezoek. Kjaï Patih sliep juist. Een oogenblik wist ze niet wat te doen, 
toen ze een jongen panakawan in het oog kreeg. Ze ging op hem af en vroeg 
hem, waar het verblijf was van Raden Kamandaka. 
Die plaats werd haar gewezen in den tuin, achter het huis. 
Toen Njaï-Emban gevraagd werd, waar ze van daan kwam, antwoordde 
ze, dat ze iemand van buiten was, die door Kamandaka als zijne moeder erkend 
werd. ..., je begrijpt dus, mejongen, dat ik na zoo’n lange afwezigheid har- 
telijk verlang hem eens weêr te zien en hem het een en ander te brengen. 
Daarop liet hij haar ongemoeid verder gaan en repte zij zich naar den 
achtertuin, 
Kamandaka keek weemoedig naar haar om. 
Gek van liefde, stond hij daar, neuriënd in zich-zelven, terwijl hij voort- 
durend, smeekend, den naam uitsprak van de bloeme van het paleis. 
Hij schrikte, toen hij de njaï-emban zag aankomen en in haar de vrouw 
herkende, die tijdens het vischpartĳĳtje op hem was afgezonden. Hij liep haar 
haastig te gemoet; en, och, wat was hij ontsteld en opgewonden — niet zog zeer 
van schrik, als wel van blijdschap. 
Op zachten toon vroeg hij dan ook: wat is er, njaï-emban? Daar is toch 
niets aan de hand, dat ge als een bliksem hier nederschiet ? 
Het moedertje antwoordde daarop zacht: luister, Raden, ik word gezonden 
door Goesti, de bloem van den kraton. Ze laat u weten, dat ze na hare thuis- 
