” nd bn nn Ke ln 
_ Te TET Tn 









ES 
De princessen volgden, zorgvuldig omgeven door hare echtgenooten, die ze 
gerust stelden omtrent het luid geschreeuw, dat overal weêrklonk en het razen 
en tieren van het volk; en terwijl ze daar zoo vergenoegd met hare vrouwelijke 
bedienden den Vorst volgden, was er één princesje, dat vader niet gevolgd was 
en stil in de pasanggrahan was achtergebleven: princes Boengsoe. Gedoscht als 
ze was in gebloemde zijden stof; in een borstkleedje, dat beschilderd was met 
melati-bloemen; daarbij getooid met oorknoppen, die fonkelden en vlamden; en 
een baadje van donkerblauwe zijde en de haarwrong omvlochten met tjempaka- 
kantil, glanzende als de zilver-stralende ('), die door ijle wolkjes omsluierd wordt; 
met half-gesloten oogen van liefde kwijnend, aan alle kanten heerlijke geuren 
verspreidend — zoo zat ze daar, Déwi Tjiptarasa, in stille verrukking over hetgeen 
ze zag: die stoet van aanzienlijken, die daar ter vischvangst waren getogen; die 
opgepakte stoet van dipati’s, mantri's, loerahs en die allen, op vlotten, door 
elkander woelende in de kolk. ...... 
Daar was geen visch, die ontsnapte — men had ze voor het opscheppen; 
wat boven dreef, werd gevangen met werpnet, fuik, schepnet, kruisnet, sleepnet 
en sirib. 
Maar laten we nu verhalen van den zoon van den Patih, Kamandaka, den 
prins van Padjadjaran. 

Deze hield zijn waren rang verholen (door zich als een echt dienaar voor 
te doen). Reeds zeven jaren lang was hij door den Patih als een eigen kind 
verpleegd en ten zeerste geliefd. 
Waar vader Patih ook ging, Kamandaka ging mêe; en zoo was de jonkman 
ook nu onder de poenggawa’s meegenomen naar het vischpartijtje. 
Eene bevallige verschijning, zoo als hij daar alleen op een vlot rond dreef. 
Gekleed in een-korte broek tot iets over de knieën (2) van zijde, was zijn optreden 
eenigszins zonderling, opvallend; hij droeg een kris in eene schede van gepolijst 
goud en met een gevest, dat gesneden was als een’ uitloopenden boomtronk. 
Om het hoofd had hij een doek geslagen, die vermiljoen-rood met goud was afgezet 
en hij droeg een sjerp van paarsche zijde. Nu en dan sloeg hij een dartelen blik 
op de princes. Met zekere virtuositeit hanteerde hij het werpnet; niemand, die 
hem dat nadeed, zoo handig. Zijn net-worp was deftig, bevallig en de eene worp 
na den anderen bemachtigde zóóveel visch, dat die in menigte was heengespreid 
over het vlot, terwijl de korven vol waren. En hoevelen waren er dan nog met 
een bamboezen lijn door de kieuwen aan risten geregen. 
(1) De maan. 
@) De tjlana pandji-pandji dus, 
