a 
Vorst Kandadaha gaf (op zekeren dag) zijn verlangen te kennen om ter 
vischvangst te gaan in de kolk ten Zuiden van de hoofdplaats. Á 
Het vorstelijk bevelschrift was reeds alom uitgevaardigd en alle mantri’s 
van Bongas, Tjoekangakar, Bondjok en Kaliradjoet met hunne troepen en de 
poenggawa’s, oemboels, loerahs, demangs en anderen waren in de weer om eene 
afdamming te maken. De bevolking werd in massa naar het werk opgeroepen 
en ieder der poenggawa's en mantri's was voor een deel van den arbeid aange- 
wezen. Het groot alarm-sein weerklonk ; gongs, keteltrommen en bekkens ruischten 
en roffelden ten Noorden en ten Zuiden, dat er hooren en zien van vergingen; 
de bevolking werd gelast en het werk werd uitgevoerd. De troepen, tot het gevolg 
behoorende, rustten zich uit om den Sang Dipati op zijn tocht te begeleiden. 
Stampvol en opeengedrongen hadden mannen en vrouwen zich reeds van de droog- 
geloopen plaatsen meester gemaakt en hielden werp-en kruisnet gereed. 
__Im grooten getale hadden ze zich voorzien van fuiken, scheplepels (b), schep- 
en sleepnetten en sirib. 
Toen de rivier reeds afgeloopen was, kwam de Dipati in gezelschap van de 
princessen, aan wêerskanten zorgvuldig aaneen gesloten en gevolgd door de dragers 
der ampilan. Eh 
De menigte gaapte hen verbaasd aan bij hun komst: de Dipati en vijf- en- 
twintig princessen, die haren vader vergezelden naar de rivier, alle gedoscht in 
prachtige kleedij en de princessen zelve zoo beeldig mooi als de Apsari’s des hemels. 
Sang Dipati zette zich neer in het paviljoen, dat voor hem bij die gele- 
genheid gebouwd was — en die hem aanstaarden, verbleekten (van verrassing en 
bewondering). Op een vlak gedeelte bij de kolk zaten, in opwachting, de Patih. 
met zijne ondergeschikte ambtenaren en vele dipati’s en poenggawa's. 
Het was er vol van welgekleed manvolk en het krioelde van vrouwen. De 
visch lag op het drooge, alsof ze aan niemand toekwam. Het was allerwege een 
gegons van de stemmen der menschen. Op bevel van den Patih werd alsnu het 
rivierwater vermengd met toeba (°) en daarop begaven zich de princessen naar 
een drooggeloopen plek in de rivier en namen een scheplepel. 
Alle visch was reeds bedwelmd en lag overal ordeloos verspreid: tambra, 
mangoet, mélem, empaloeng, marasotja en oerang, die bij het drogen rood was 
opgetrokken (3) — alles lag daar aan den oever, zonder dat men eenige bezorgdheid 
koesterde, dat ’t verloren zou gaan. Bij die gelegenheid kreeg de drooggeloopen 
plek daar den naam van Branang Siang en behield dien tot den huidigen dag. 
Hoe stonden de inja’s verrukt en verbaasd, toen ze daar die visch, rood geworden, 
overal zagen aandobberen naar den oever! 
Toen stond de Dipati zelf op ter vischvangst. 
(1) Voor Gadoeh lees ik hier tidoek of tjédol. 
(2) Toeba—= djenoe, pougamia volubilis, 
(8) Beranang. 

