XV. 
DANDANG-GOELA. 
De Raden schrikte hevig op ’tvernemen van die stem, terwijl niemand 
te zien was. Hij was zoo getroffen, dat hij sprakeloos bleef staan, terwijl tevens 
een opgeruimd gevoel zich van hem meester maakte. 
Doch zwijgen we daar over en spreken we van den volgenden morgen. 
Toen deelde de Raden zijn’ émban en zijn’ anderen bediende meê, wat er 
door eene duidelijk hoorbare stem tot hem gezegd was. 
Beide bedienden waren opgetogen en zeiden: dat aan die stem worde ge- 
hoorzaamd, opdat u spoedig de hulp van de godheid deelachtig worde. Laten we 
dadelijk opbreken van Batoer-agoeng, Goesti. 
De Raden antwoordde: goed, laten we dadelijk afdalen naar de vlakte. 
Batoer-agoeng was reeds verlaten en de Raden rechtuit naar het zuiden 
met zijne beide bedienden op weg. De reis was voorspoedig en men passeerde 
vele doekoeh’s. Als men vermoeid was, rustte men een oogenblik — en als men 
uitgerust was, ging men weêr met nieuwen moed op marsch. Eensklaps was de 
Raden besluiteloos, want, zie, kota Pasir was vlak bij. Een heel weinigje ver- 
liefdheid sloop zijn hart binnen: al hare bewegingen stonden hem weêr voor den 
geest, — het beeld van haar, die hij had achtergelaten in het slaapvertrek. Zoo- 
lang reeds geleden! Mijn juweel, mijn ziel! Haar van me te scheiden! .... 
och god, ik sta er niet voor in, dat mijn hart niet breken zal! Het is vreeselijk 
het niet te kunnen bedwingen, het niet kunnen volhouden, hoe men zich ook 
inspant om het te verduren! Hoe langer hoe meer worden hare gebaren weêr 
voor me zichtbaar! Wat ik u bidden mag, mijn robijn, wacht toch op uwen slaaf, 
o mijne meesteresse ! 
Wanneer het me niet te beurt valt de slaaf te zijn van de bloeme van 
‚Pasir, zal ik zeker sterven. Beloof me, mijn liefste, dat mijn lijk zal worden 
bewerkt met gadoeng, ketjoeboeng en gendjé; dat ’tzal worden gewreven en ge- 
balsemd met muskus en kastoeri en dat ’tgereinigd zal worden met een toover- 
gebed. Die me eene liefde heeft ingeboezemd tot gekwordens toe, . . . . moge 
die liefde van duur zijn voor uwen dienaar, juweel van het paleis (*)! / 
hi De émban Gédé Kollot begon hardop te huilen en ook Kelantoeng moentjang 
_maoeng deelde in die smart. Och god nog toe, zoo aan alles weêr herinnerd te 


(1) Hierna kunnen gerustelijk een paar coupletten, die alleen het aanroepen van de beminde onder 
verschillende benamingen bedoelen, onvertaald blijven. 
