DR eh 
worden! Trek u dat toch zoo sterk niet aan, Goesti. Mogelijk, dat later hulp 
komt van den DèwaraBoens, maak liever, dat de wenk van de godheid worde 
uitgevoerd. 
Eensklaps kwam de Radèn tot bezinning. Dadelijk maakte hij zich op en, 
door zijne bedienden gevolgd, zette hij de reis voort. 
Laten we over die reis zwijgen. 
Hij kwam aan op de plaats, die de geheimzinnige stem hem ter vestiging 3 
had aangewezen. Al dadelijk werd eene plaats der afzondering in gereedheid 
gebracht en deze door een steenen muur omgeven. 
Ook werd op nieuw een bloementuin aangelegd, zonder dat er evenwel 
ergens schaduw werd aangebracht. Banjaktjatra zette zijne boete met ijver voort 
en wijdde zich door zelfkastijding met vuur aan het bovenzinnelijke. Dag en 
nacht zat hiĳ, met het hoofd diep ter aarde gebukt, in gepeins verzonken — 
overdag in de zon, ’snachts in de dauw (kaboenan). Daarom werd het bosch 
aldaar Wana Kaboenan genoemd; en dien naam heeft ’tbehouden tot op den 
huidigen dag. Laten we nu over dat kluizenaars-leven niet verder uitweiden, 
maar het verhaal bekorten, dat anders te lang zou worden. _ 
Nadat hij dan al geruimen tijd in gebogen houding had zitten bidden, Ì 
daalde de gunst van den Déwa op hem neder. — Want op zekeren nacht, toen zijne 
bedienden reeds sliepen, kwam er eene verzoeking van den Déwa: (daar verscheen) 
een Banaspati, die onderste boven stond, met verward, loshangend hair; daar 
kwamen ook Gandarwa’s, die een grijnzend gezicht trokken en hem nu en dan met 
de vingers op zijn been tikten; al tikkende en kloppende, hielden ze de wacht. 
De koningszoon bleef rustig zitten: hij begreep, dat ’'teen verzoeking van 
den Déwa was. Kebokalénang (de duivel) wenkte hem; wierp een menschen 
romp naar boven en ving dien weêr op; het hoofd viel er af; de ingewanden hingen 
er gescheurd bij. De setan zelf ging voor hem staan met wijd uitgestrekte beenen ; 
bekkeneelen rolden overal rond; handen klapperden op den grond, spartelden naar 
den prins toe en knipten met de vingers; daar kwamen ook twee ooren aan, die 
aanhoudend heen en weêr klapperden; de groote bek (van den setan) hapte voort- 
durend of grijnsde met ontbloote tanden; zijn neus snoof en blies aanhoudend; 
zijne oogen waren wijd opengespalkt en staarden den prins brutaal aan. Dat 
duurde zoo geruimen tijd, maar bij al, wat hij zag, bleef de prins onvervaard. — 
Toen verdween op eenmaal alles, wat den Raden schrik had willen aan- 
jagen, en ruischte hem een zacht koeltje te gemoet, waarbij zich een glans voor 
hem plaatste, die duidelijk zichtbaar was en door hem werd herkend als de Dewa- 
agoeng zelf. Raden Banjaktjatra schrikte hevig, wierp zich eerbiedig voorover en 
maakte de sembah. | wi 
„a 


