XVII. 
MAS KOEMAMBANG. 









Toen de jonge prins eenigszins tot bedaren gekomen was, bedacht hij zich 
of er niet iets te boodschappen viel, .. . . en zei daarop zacht: grootvader Ke- 
lantoeng moentjang maoeng en vader Gédé Kollot, thans in mijn verlangen, dat 
reis dus! 
De beide bedienden verzetten zich niet tegen het verlangen van den Raden, 
namen afscheid en verlieten de hermitage. Ze keerden zuidwaart terug naar den 
bloemhof en schreden een heel eind weegs voort. De prins bleef nog in de her- 
mitage. Maar spoedig daarop trok de Radèn het buis aan, dat hem door den 
Verhalen we nu van den opziener van het park, die belast was met het 
onderhoud der tuinen. Op dat oogenblik was hij juist thuis, maar woû er juist 
jp uitgaan voor de reiniging van den tuin. Hij droeg mand en schoffel aan de 
nederhangende hand en had een kapmes in den band van zijn broek; bovendien 
droeg hij een bezem en mand op de heup. Zoo toegerust, ging hij van huis, .…... 
toen hij twee mannen tegenkwam, wien hij vroeg, wie ze waren. Ki Kollot ant- 
woordde: we zijn gewezen gamel’s van den Maharësi. De reden, dat we zijn 
hem waren, en ons onschuldig martelen. Daarom zoeken we nu een toevlucht bij u. 
E Ì De tuinman zag ze medelijdend aan en zeî tot Ki-Kollot: maak-je nu maar 
miet verder ongerust: we zullen wel eens zien. Ik kan best wat assistentie bij 
valt heel wat nategaan. En die daar achter je, is dat je broêr? 
Ki-Kollot antwoordde: dat is mijn broer, die me in dood en leven wenscht 
te volgen. 
