ze 0E 











De tuinman zeî weêr zacht: dat treft meteen, twee broers; maar hoe heeten 
jeluî ? 4 
Ki Kollot noemde zijn eigen naam en dien van zijn broêr. 
De tuinman was in zijn schik, dat hij knechts gekregen had, en dadelijk 
gelastte hij de mand ter hand te nemen en de bezems te dragen. En zoo gingen 
ze gezamenlijk naar het park en togen daar aan het werk. De tuinman schoffelde; 
Ki Kollot veegde den boel bij, terwijl Ki Kelantoeng water haalde en de bad. 
kuipen en tobben vulde. 
Spreken we nu over Sang Adipati van Pasir loehoer, Kandadaha. 
Deze dwaalde al vier dagen lang in het bosch ter jacht op herten en 
kidang’s, maar ’t was of de duivel er meê speelde. Herten, kidang’s, kantjil’s, egels, 
miereneters, niets van dat alles; hij kwam niets tegen. Groote en kleine eek- 
horens? — Ook dat niet! De vorst bevond zich ten westen van de hoofdplaats. 
Hij zag er barsch uit en uitte geen woord. Waar— zoo peinsde hij — moet ik dan 
toch heen? .. .— ‘tis waarachtig, of er een vloek rust op mijn tocht. Ontmoette 
ik nu maar iets — al was ’t dan ook geen kidang of kantjil, dat zou me ten 
minste tevreden stemmen. Maar nu, niets! niets! niets ter waereld te zien! En 
al zeven nachten in het bosch en nog geen enkele vogel gesnapt! — In één woord: 
de prins was geheel ter neder geslagen. ..... Maar zie, daar was een vogel, 
één maar, maar een fraaie met schitterende pluimaadje en wel op een open plek 
in het bosch aanhoudend heen en weêr springend en krekels oppikkend. 
De Adipati schrikte er werkelijk eerst van, doch was er daarna over it 
verrukking. Dadelijk greep hij naar pijl en boog en verliet zijne zitplaats. Hij 
legde op den vogel aan, ..... maar deze bemerkte het, vloog weg en ging: zitten 
op een tjangkring-boom. De vorst verliet daarop de pasanggrahan; ging de 
vogel achterna en plaatste zich onder den tjangkring-boom. Hij legde weêr aan; 
de vogel bemerkte het weêr, vloog weg en zette zich neêr in een anderen boom. 
De Adipati stond een oogenblik onthutst, doch ging den vogel weêr achterna. 
Slechts vier panakawan’s volgden hem en eerst nadat ze een heel eind 
weegs van de pasanggrahan verwijderd waren, bereikten ze de plaats, waar de 
vogel zat. Toen werd weêr op den vogel aangelegd; deze vloog weêr weg en zocht; 
heel ver, een schuilplaats in het kreupelhout, bij een mandéra-boom. Hij keek 
en keek, maar zag geen vogel, . . .. alleen zag hij een zonderling dier. Op het 
zien daarvan, schrikte de Adipati en riep verbaasd uit: wat is dat voor een dier! 
met een lange, horizontale staart! ' 
