B ted 
De vergadering ging uiteen; de patih keerde huiswaarts en alle poeng- 
gawa’'s en mantris gingen ieder zijns weegs. 
De gezanten nu met hun gevolg waren reeds, ieder met zijne troepen, aan 
de moeara aangekomen. Daarop besteeg men met de troepen en de noodige 
stuurlieden de prauwen; de masten werden overeind gezet; de zeilen er aan 
uitgespannen en zonder tusschenpoozen viel een sterke bries uit het zuiden op de 
zeilen aan. Snel werden de schepen door den wind voortgestuwd en het duurde 
niet lang, of men had het noorder-strand bereikt. 
Men ging aan wal; de ankers werden uitgebracht; masten en zeilen neêr- 
gelaten en een mantri aangewezen, wien de bewaking der schepen werd opgedra- 
gen. De twee gezanten gingen met de troepen op marsch en hielden noordelijk 
aan. Ze gingen rechtstreeks af op hun doel en met versnelden pas ging men 
noordwaarts en, toen de nacht inviel, maakte men in het bosch halt. Den vol- 
genden morgen werd de reis voortgezet. Doch zwijgen we verder over deze reis 
en keeren we in ons verhaal terug naar Pasir loehoer. 

Den volgenden morgen hield Adipati Kandadaha rijksraad met de rijks- 
grooten en poenggawa’s en ook Kjaï-patih Reksanata zat voor het aangezicht 
des konings. Ook waren ter vergadering opgekomen de schoonzoons van den 
vorst en de verwanten van den oostkant, Adipati Ki Pagoewanda, Boeaja Pi- 
loenggoeh, de Adipati van Ngajah en Adipati Sélamanik — allen waren op de paséban 
bijeen. Alle namen te noemen van de schoonzoons zon het verhaal noodeloos 
verlengen. Laten we die dus maar verzwijgen en trachten het verhaal sneller 
voortgang te doen hebben. 
De vorst dan wendde zich tot den patih en sprak: maar, patih, wat zou 
er toch gebeurd zijn: ’t is al zoo lang en nóg is Silih-warna niet teruggekeerd. 
Wat denkt ge er van? ij 
De Patih antwoordde: Goesti, daar loopt een praatje onder de soldaten, 
die hem hebben nagezet, dat hij gevlucht is; waarheen hij gevlucht is — en dat 
hij overleden. is. 
De vorst hernam: ja, bij god, als dat eens waar was! en toch al zoo lang 
weg en hij komt niet. Ik zou zoo graag willen, dat Silih-warna kwam om hem 
zijne toewijding te kunnen beantwoorden; want ik gevoel, dat ik verplichting 
aan hem heb en ... .— wat ik u ook zeggen wou, patih, vind-je ’t niet won- 
derlijk, dat, zoodra Loetoeng was aangekomen, de prinses genezen was van haar 
minnepijn? ’tIs, of ze een geneesmiddel heeft ingenomen: ze taalt niet meer 
naar Kandadaka. Dag en nacht zijn Loetoeng en de prinses bij elkaâr, — ik sta 
er heelemaal verbaasd over! 
T 

