
ee ri dee 
kwamen bij de prinses en zeiden: uwe hoogheid wordt door Majesteit vader ont- 
_ boden. 
De prinses gìng dadelijk in gezelschap van Loetoeng kesaroeng. 
In een oogenblik was ze in het paleis en wachtte in het gezicht van 
den vorst. 
Door dezen gewenkt, kwam ze hurkend nader en maakte de sembah. 
De vorst sprak: mijne dochter, ge zijt reeds huwbaar en je moet nu gaan 
trouwen, mijn kind. Daar wordt om je geworven door een machtig vorst, den 
koning van Noesakambangan, genaamd Narpati Poelébaäs; en, wanneer ge onwillig 
zijt, dan is hij van plan de hoofdplaats Pasir te veroveren; dus is mijn ver- 
langen, mijn kind, dat ge met hem trouwt. Bedenk toch, dat ik reeds oud ben, 
lieve, en dat ik zoo gaarne zou zien, dat je, bij mijn leven, nog trouwdet en kin- 
dertjes kreegt, — — en dat ik dus weldra kleinkindertjes zal hebben te vertroetelen. 
Toen de prinses het voorstel haars vaders vernomen had, boog ze het 
hoofd diep ter aarde, schreide en zeî pruilende: vader, ik wil niet trouwen; .... 
uwe verbolgenheid kome over mij — maar liever sterf ik. 
Toen de vorst het gezegde van zijn kind vernam, was hij radeloos. 
De prinses verzocht verlof, maakte de sembah en keerde terug uit de 
tegenwoordigheid haars vaders en, vergezeld van hare vrouwelijke bedienden, 
ging ze naar Tamansari terug. 
Ook Loetoeng kesaroeng ging met haar terug en zoo innig en onafschei- 
delijk, alsof ze minnekoosden met elkaâr. Maar men bedenke dan ook, dat ze 
in de wittebroodsweken zoolang gescheiden geweest waren. 
Laten we nu niet verder spreken over den terugtocht, doch alleen melden, 
dat ze reeds te Tamansari waren aangekomen, .... de prinses gebukt onder 
hare smart. 
Toen het nacht geworden was, ging ze haar slaapkamer binnen, liet het 
_ voorhangsel vallen en viel, zoolang als ze was, neêr (op het bed) en zeî tot den 
vermomde: lieve, leg spoedig dat buis af en laat ons wat keuvelen. 
Hij voldeed aan haar verlangen, trok het buis uit en zette zich bij haar 
neêr op het midden van het bed. 
Toen zaten ze daar zoo rampzalig bijeen en klagend sprak ze tot hem: 
Wat is thans uw verlangen, Pangeran — ik ben er zoo innig bedroefd over; 
als ge ’t goedvindt, laten we dan in de duistenis ontvluchten en een schuilplaats 
zoeken in Padjadjaran. 
De prins glimlachte en zeî vriendelijk: mijn wensch is deze, melieve, dat 
ge voorgeeft in alles den wensch van uw vader optevolgen — maar dat ge als 
voorwaarde uwer toestemming eischt 40 prinsessen en 20000 stuks lijnwaad ; 
dat ge u bereid verklaart uwen bruidegom te gemoet te gaan op den weg, 
‘ 

