ee 
doch (vergezeld van een) volle krijgsuitrusting. Later, bij de ontmoeting op den 
weg, moet koning Poelebaäs u dadelijk met beide handen om de heupen vatten 
en wat er dan gebeuren moet, zal wel door mij worden volvoerd. 
De prinses voelde zich opgetogen over de raadgevingen van den prins, 
begon weêr te glimlachen en kneep hem zachtjes: ik stem toe in alles, wat ge 
maar verlangen mocht; ik zal mijn plicht doen in alles, wat me opgelegd wordt (). 
Bij het aanbreken van den dag ontwaakten ze en stond de prinses het eerst op. 
De prins deed het buis aan en, nadat hij van gedaante gewisseld had, _ 
ging hij mef de prinses meê naar buiten en zette zich bij haar neêr. 
Maar zie, daar op de pelataran, kwam de koningin aan; de prinses ging 
hare moeder te gemoet en bood de sembah aan. Deze leidde haar bij de hand, 
deed haar plaats nemen, omringd door baboe’s en inja’s, en sprak op vriendelijken _ 
toon: maar mijn kind, mijn liefste kindje, je bent nu al zoo groot — en zoo ge- 
schikt voor het huwelijk, — mijn kindje-lief, ik ben naar je toegezonden door je 
vader om je met raad bij te staan. Wat ik je bidden mag, kind, stel vader toch 
niet te leur; voldoe aan zijn verlangen en trouw met den vorst van Noesa Tembini ; 
en wel eerstens, omdat je den leeftijd hebt; ten tweede om het rijk (van uwen” 
vader) te redden en ten derde om, als kind, je ouders te sparen. 
De prinses boog zich eerbiedig voorover en, nadat ze zoo geruimen tijd 
gezeten had, zeî ze zacht en eerbiedig tot hare moeder: ik heb ééne voorwaarde, 
moeder: ik vraag, als dienend personeel, veertig prinsessen, die geheel aan elkander 
gelijk zijn. Bovendien verlang ik (mijn’ bruidegom) te mogen te gemoet gaan, | 
begeleid door soldaten in volle krijgsuitrusting; — en wanneer koning Poelebaäs 
me ontmoet, dan moet hiĳ dadelijk op me afgaan en mijne heupen met beide _ 
handen omvatten. Dan vraag ik nog 1000 kodi’s liĳnwaad, die vóór Koning 
Poelebaäs moeten worden vooruitgedragen, en hem-zelven is verboden troepen, — 
wapenen of geschut met zich meêtevoeren. 1 
Daarmeê hield de prinses op te spreken. 
Toen de vorstin de woorden van haar kind vernomen had, was zij geheel 
gerustgesteld: mijn kind, mijne lieveling — zoo riep ze — wat heb-je moeders hart 
nu toch tevreden gesteld! En het rijk blĳft gespaard! En je ouders ontzien! 
Wat je eisch betreft, vind ik, dat ’tzoo heel veel niet is en geheel niets buiten- 
gewoons, dat een mooi princesje eene voorwaarde stelt. Nu, vaarwel, kind. Ik 
ga het dadelijk meê@deelen aan je vader; — je kunt je denken, hoe hij er meê 
in zijn schik zal zijn! 
(1) Sampoen daloe wajahé kang lastri 
agoeng dènja anoetoeggen kersa 
dènira among karésmèu N 
risampoené poelangjoen 
apan ladjeng saré sarimbit, 

