XXIV. 
KINANTLI 














Haar lichaam was kunstig met figuren beschilderd. Haar kleedje was van 
vermiljoen-roode, gebloemde zijde. Het borstkleed was hoog-rood met goud 
sement afgezet; haar oedet was van gele zijde; hare oorknoppen schitterde: 
flikkerden — — ’t was alles fraai, wat er aan was. ‚aile 
Loetoeng kasaroeng bekeek haar van alle zijden, van top tot teen; en f toen 
ze zoo geheel was nitgedost, wekte ze liefdesmart op bij die haar aanzag. 
Hare gedaante was als de gestalte van Baoewarna (1). 
Het was hartroerend te zien, hoe eerbiedig en netjes Loetoeng kesaroeng 
daar neder zat vóór de prinses; hoe hij zich vernederde. 
De prinses glimlachte, toen ze hem zag. 
De moeder sprak in zich-zelve, terwijl ze hare dochter bekeek: 'tis_ toch 
werkelijk mijn dochter; ze is werkelijk zonder gelijke; kom meê, mijn kindje, 
het paleis. 
De prinses maakte de sembah en voldeed aan het verlangen der vor 
Hare 24 zusters volgden haar naar het paleis tot in de tegenwoordig 
van den vorst. 
Sang Dipati vroeg daarop vriendelijk aan den patih: is alles daar buiten 
gereed? 
De patih antwoordde eerbiedig: majesteit, alles is gereed. 
Sang Dipati vroeg daarop weder: Reksanata, zijn de 24 pmen kl 
De patih antwoordde weêr eerbiedig: alle zijn gereed. 
Daarop werd de gamelan geslagen en het gonste van de kodok ngore 
Ook de pêlog speelde een wijsje. De trompetten werden gestoken; t 
boers en pijpers lieten zich hooren en in een oogenblik stelden de troepen 
met de geheele krijgstoerasting, overal in beweging. 
De prinses was gezeten in een draagstoel met Loetoeng Kesaroeng, te: 
Ki-gëdé Kollot en Kelantoeng maoeng in hare nabijheid bleven. De dalem va 
het paleis werd verlaten. | 
(1) Déwi Tjondrâkirânâ, gemalin van Pandji. 
(2) Naam van een wijs op de gamelan saléndro. 
