hd nd EE 
e 
we nale 
ed 
Daarop trad de patih haastiglijk nader en verzocht aan de prinses zoo goed te 
zijn om voorwaarts te gaan en aldus den prins op eene vlakke plaats te ontmoeten. 
Daarop toog de prinses voorwaarts met de Dipati’s, de 24 prinsessen en 
de troepen, die in eene lange rij achter elkander gingen. 
Zoo ging dat ongeveer 4 palen onder het ruischen van de gamelan ver- 
der. De voorste van den stoet ontmoette reeds den voorste van den stoet van 
Tembini, zoodat de beide treinen bij het voortgaan voor elkander uitweken. 
De prinses, die in hare tandoe met snellen gang achteraan kwam, zat 
zich te verkneuteren met Loetoeng-kasaroeng, die voortdurend op zijne hoede was 
en reeds zijn patrém getrokken had. 
De stoet van Noesakambangan kwam ruischend en jubelend nader. De 
beide treinen ontmoetten elkaâr juist bij het overtrekken van eene kleine rivier 
(de desa, die daaraan lag, kreeg en behield voortaan den naam van Kalipapag) 
en dadelijk werd den vorst gerapporteerd, dat de prinses daar ginds in dien 
prachtigen draagstoel werkelijk in aantocht was. De 24 prinsessen gingen ter 
zijde en maakten plaats voor den prins, opdat deze de tandoe van zijne bruid zou 
kunnen naderen. 
Sri Poelébaäs was opgetogen; steeg fluks van zijn paard; drukte zijn koeloek 
wat vaster op het hoofd; schortte zijn kain op; wikkelde den sleep los van zijn 
kris; liet dien, op den grond slepend, neerhangen en zeî tot zijn gevolg: gaat allen 
ter zijde en komt niet nader — laat mij de prinses alleen naderen, want misschien 
is uwe meesteresse beschaamd. 
De verliefde vorst naderde den draagstoel met deftigen tred, de armen 
voor-en achteruit slingerend (!); toen, als het ware, op de vingertoppen kruipend 
voortgaande, al neurieënde en kirrende ...... en zoodra hij de gordijn van de 
palankijn opende, viel Loetoeng-kesaroeng hem eenklaps aan en stootte den vorst 
de patrém in de borst, door en door, tot aan de schouderbladen toe. 
Onthutst plofte de vorst ter aarde, . . . . het bloed spoot uit de wond en 
Poelébaäs stierf, zonder dat hem een tweede stoot behoefde toegebracht te worden. 
Dadelijk keerde de draagstoel om en werd met spoed teruggedragen naar 
de stad. 
Het volk van Pasir loehoer en dat van Noesakambangan stonden als aan 
den grond genageld, toen ze ontwaarden, dat de prins dood was — — en boven- 
dien waren de volgelingen van Noesakambangan ziedende van woede. 
Op hetzelfde oogenblik dachten ze geweld te gaan plegen, maar ze stonden 
in verlegenheid, omdat ze de benoodigde lansen en krissen niet bij zich hadden 
en dus machteloos waren. 
Het lijk werd opgenomen en stapvoets teruggedragen naar de pasanggrahan, 
van waar de stoet zich opstelde en terugtrok naar Noesa kambangan. 
(1) Het handschrift heeft: afjëtjingkigan, men leze: adjedjinjdjitan. 

