NOD 
wat zoudt ge verlangen ten opzichte uwer oudere broeders, die reeds zoolang op _ 
zich laten wachten ? 
Gagakngampar antwoordde: nog een halve maand hun terugkomst te gemoet _ 
zien en, als ze er dan nog niet zijn, dan zou naar mijne meening het best zijn 
om ze achterop te gaan en ze op te zoeken. ........ , 
Hij had nog niet uitgesproken, of daar kwam de tijding, dat de prinsen 
waren aangekomen. 
En, ja wel, ze waren aangekomen ook en vroegen hunne opwachting te 
mogen maken bij vader, ieder met 40 prinsessen, die alle als een droppel water — 
op elkander geleken. | 
Banjakbelaboer had ze uit Banten gehaald en Banjaktjatra uit Pasir. 
De prinses Boengsoe kreeg last om met haar gevolg vooruit te gaan naar 
de dalem. Ze vervolgde dus haar weg, door twee émban’s begeleid. De beide 
Raden’s begaven zich naar de pagelaran, brachten hunne eerbiedige groeten aan 
den vorst en kusten, ieder om de beurt, doch Banjaktjatra het eerst, de voeten 
des konings. 
De vorst omhelsde hem en kuste hem op het voorhoofd. 
De prins maakte de sembah, schoof terug en werd vervangen door zijn 
broeder Banjakbelaboer, die alsnu hulde bracht aan den vorst en diens voeten 
kuste. Ook hij werd door den vorst omhelsd en op het voorhoofd gekust. Daarop 
bood de prins de sembah aan en schoof terug. 
Toen naderde prins Banjakbelaboer zijne beide broeders en bewees hun de 
gebruikelijke hulde, waarop hij door dezen omhelsd en op het hoofd gekust werd. 
Daarop bood de jongste broeder zijnen broeders de sembah aan en schoof terug. 
Toen ze nu in orde hadden plaats genomen, boden de teruggekeerde prinsen 
ieder 40 princessen aan, die ze van de reis hadden meegebracht. 
Hun vader voelde zich werkelijk verlegen: stel-je voor, twee zoons, die 
ieder 40 princessen als geschenk hebben meegebracht! Een oogenblik kon hij 
geen woord uitbrengen en toen zeî hij op vriendelijken toon: ik neem uwe ge- 
schenken in dank aan; 'tis waar, dat ik vroeger een eisch stelde van 40 prin- 
sessen, maar daar nu ieder uwer aan dien eisch heeft kunnen voldoen, verlang 
ik alsnu de heilige gelofte afteleggen, dat ik mij verbind, om hem, die een dans 
kan uitvoeren op een gespannen koord, uitteroepen als Narpati van Padjadjaran. 
Op heden is de tijd ontoereikend; de wedstrijd wordt dus bepaald op morgen-! 
ochtend. Gaat nu maar heen. 
De beide prinsen spraken hun sendika; de vorst ging terug naar de kraton 
en de vergaderden keerden huiswaarts. Ook de drie prinsen gingen, een iegelijk 
naar zijne woning. Raden Banjaktjatra keerde terug naar zijne gemalin. | 
Daar zaten de vrouwelijke dienaren en de prinsessen zich te amuseren 
met hare Goesti. ĳ 
Tegen den avond verscheen er een bode van den vorst om Raden Banjak- 













