— 104 — 
























vijand stormde er even woedend op los, zoodat de tegenpartij door de overmacht 
werd weggevaagd. ih A0 
Spreken we nu over den rechtervleugel. } 
Kjaï-patih Poelé Tembini, die den vleugel aanvoerde, deed een hevigen 
aanval, die door Banjakngampar werd opgevangen. De troepen van Padjadjaran 
waren niet van de plaats te krijgen; — haar aanval geschiedde als met de woede 
van een gewonden bantèng. De troepen van Noesa kambangan leden de neder- 
laag: velen werden doodelijk gewond; vele gelederen waren gedund. Kjaï-patih 
was geheel in den steek gelaten door zijne dienaren, die afgedropen waren en 
een veilig heenkomen hadden gezocht. Arja Djoerangbaäs en Fa zagen 
met verbeten spijt, dat hunne troepen waren uiteengeslagen. 
Arja Djoerangbaäs deed daarop een aanval, drong met drillenden speer 
voort naar het midden, — maar de troepen van Padjadjaran hielden eerst stand, 
vielen vervolgens in menigte aan en vloegen Djoerangbaäs terug. 
Toen Banjaktjatra, die scherp toezag, ontwaarde, dat Paroengbaäs op hem 
afkwam, wenkte hij zijne troepen en zeide: maakt-je nu maar klaar, mannen 
van Padjadjaran, ’t is nu het juiste tijdstip, om den aanval te keeren. 
Daarop greep hij zijn lans; begaf zich naar het midden en kwam daar d 
staan tegenover Arja Djoerangbaäs, die hem vroeg: Satria, hoe heet je ? — waarop 
de toegesprokene antwoordde: doe nu maar niet, of je Banjaktjatra niet kent, die 
Poelebaäs verslagen heeft; dat ben ik ! 
Djoerangbaäs schrikte eerst, toen hij hem zag, en brak daarna uit in een 
schaterlach, die hem de dijen deed schudden. 
Daarop sprak Banjaktjatra: maar wie ben jij dan? — waarop de gevraagde e 
antwoordde: ik ben Arja Djoerangbaäs, de jongere broeder van Poelébaäs, dien ik 
op dit oogenblik zal wreken met jou dood. î 
Raden Banjaktjatra hernam: dat is kostelijk ; voer je wensch maar dadelijk k 
uit; ik doe meê. 
Dadelijk nam ‘Djoerangbaäs daarop zijn speer ter hand en liop daarmeê 
op Banjaktjatra toe. Deze bleef pal staan; ging geen pas ter zijde en pareerde. 
Ten tweeden male, ten derden male aangevallen, week Banjaktjatra niet 
van de plaats. 
Arja Djoerangbaäs riep hem daarop toe: welaan, doe nu wat terug, Ba- A= 
njaktjatra ! 
De toegesprokene greep daarop eene lans en slingerde haar naar Djoe- 
rangbaäs; ten tweeden male, ten derden male, maar ook deze week niet ter zij de: 
Van beide zijden stond men in onverzettelijkheid gelijk. Daarop werden 
de lansen weggeworpen en trokken beiden de kris: de een stak den ander en de 
een gaf den ander niets toe. Arja Paroengbaäs kwam zijn’ broeder te hulp, maar 
onmiddellijk trad hem Gagakngampar in den weg en belette hem nader te kon 
Aldus bleef er een gevecht over van twee mannen, die elkander volkomen stonden. 
