4 
— 105 — 
Nu en dan drong men tegen elkander aan. De mindere soldaten hadden niets 
te doen als nu en dan het krijgsgeschreeuw aanteheffen met de troepen van Pasir, 
die brulden met het geluid van een donder. Een ieder genoot in zijn hart. De 
partijen waren tegen elkander opgewassen. 
Zoo ging de strijd met woede voort. Beurtelings stak men en werd ge- 
stoken — de kris had geene uitwerking meer. Plotseling viel aan Banjaktjatra 
iets in: hij greep zijn tjis; zwaaide die rond; stak toe en trof Djoerangbaäs in 
de borst, recht door naar het schouderblad. Deze stortte neer, wentelde over den 
grond en stierf, 
De troepen van Pasir-loehoer jubelden. 
Raden Gagakngampar zette het gevecht voort met Paroengbaäs. Toen ook 
hunne lansen gebroken waren, trokken ze de kris: over en weêr stak men; de 
een deed voor den ander niet onder; beiden waren onkwetsbaar. 
Elk wapen, dat men gebruikte, bleef zonder uitwerking. 
Daarop dacht Gagakngampar een oogenblik na, trok zijn patrem, draaide 
die, opgeheven in de hand, rond en stak hem Paroengbaäs, die op hem inliep, in 
de borst, door en door. 
| Sang Paroengbaäs stortte neêr en stierf — terwijl het volk van Pasir een 
gejuich aanhief als van bezetenen. 
Toen de troepen van Noesakambangan Paroengbaäs hadden zien sneuvelen, 
stoven ze onder een hevig krijgsgeschreeuw uiteen (en zochten in eene overhaaste 
vlucht met hun patih het leven er aftebrengen in de bèntèêng) — doch de patih 
had zich reeds uit de voeten gemaakt, een toevlucht gezocht in de bèntèng en de 
poort er van gesloten. 
Door de duisternis overvallen, verlieten Banjaktjatra en zijn broeder Gagak- 
ngampar met gevolg en troepen het slagveld. 
Kjai-patih Reksanata en de schoonzoons van den Dipati kwamen hun te 
gemoet en begeleidden hen verder naar de pasanggrahan. 
Daar aangekomen, werd hun hulde gebracht door de Dipati’s en den ati 














Maar laten we nu spreken over den man, die met de hem ondergeschikte 
bevelhebbers en met alles, wat er was overgebleven van het leger van Noesa 
Tembini, een toevlucht had gezocht in de bèntèng. 
É Zegt me — aldus sprak de patih, —zegt me, o poenggawa’s, uw gevoelen: 
wat in deze omstandigheden moet worden gedaan. 
De poenggawa’s antwoordden: er geschiede, patih, wat door u begeerd 
wordt; wij volgen; in leven en dood zal er onzerzijds geen verzet zijn tegen uwe 
Kjai patih hernam: welnu, dan is mijn raad, ons aan Raden Banjaktjatra 
te onderworpen; — want, doen we dat niet, dan zal een aanval zijnerzijds zeker 
Verh. Bat. Gen. deel LI. 8. 
