— 108 — 
Voorttrekkende naar het voorplein bespeurde hij, dat de koning juist au- 
diëntie gaf.” Hij begaf zich daarop naar binnen en wierp zich voor de voeten van — 
den vorst. 
Sang-Adipati was buiten zich zelven van vreugde, ontbood Gagakngampar _ 
(ten rechte Silih-warni) en liet hem plaats nemen achter zijn ouderen broeder. 
Daarna kwam Banjaktjatra nader, maakte de sembah en kuste de voeten van den _ 
vorst; hetzelfde deed Gagakngampar, gevolgd door de schoonzoons, den patih en 
de hem ondergeschikte ambtenaren, die, één voor één, de gebruikelijke hulde _ 
brachten aan Sang-Dipati. 
Daarop sprak de vorst het welkom uit over zijn zoon en EN hem 
geluk met zijn behouden aankomst en zijn voorspoed in den door hem gevoerden 
krijg. 
Na eene eerbiedige groete antwoordde de Raden: dank Uwen zegen, werd 
stand gehouden tegen de vijanden van Noesa kambangan. In grooten getale wer- 
den ze verdelgd, de poenggawa’s getroffen en ook de beide Aria's, Paroengbaäa 
en Djoerangbaäs, nedergelegd. 
De vorst luisterde met welbehagen naar de mededeeling van zijn’ zoon en 
vraagde toen: (maar zeg me toch), aan welke zijde werd het meest verloren aan 
gesneuvelden en gewonden, in het leger van Padjadjaran of onder de troepen 
van Pasir? Î 
De Raden antwoordde eerbiedig: dank Uwen zegen, zijn we voltallig ge-_ 
bleven, o Heer, en werd niemand door verwonding of den dood aan onze gele- 
deren ontrukt. 
Kjai-Patih voegde met bescheiden stem daaraan toe: 
Uwe Hoogheid (wete), dat op het oogenblik, dat we den vijand zonden 
aanvallen, door Uwen zoon de wensch werd te kennen gegeven om aan geen 
enkelen soldaat van Pasir toetestaan aan het gevecht deel te nemen. Ze werden 
daarom heel achteraan geplaatst en er werd alleen van hen geëischt om de troe- 
pen van Padjadjaran, die met den vijand handgemeen waren, met hun krijge 
geschreeuw aantemoedigen. 
Onbeschrijfelijk was de moed van de troepen van Padjadjaran. 
Djoerangbaäs sneuvelde door de hand van den prins, Uw’ zoon. 
Ook Paroengbaäs sneuvelde en ook Singalaoet —en die ze overwon, dat 
was weêr de zoon Uwer Hoogheid, Raden Gagakngampar. 
Djaladri viel door de hand van Gelapnjawang. 
Sang Dipati Kandadaha glimlachte van genot, toen hij het verslag van 
den patih vernam (en zeide:) God zij geloofd, mijn zoon! uwe bloedverwanten, 
het leger, geheel Padjadjaran, groot en klein, mogen hun behoud danken aan da 
bescherming van den Déwa-agoeng. 

